Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017
Η «αριστερή» εφημερίδα «Il Manifesto» λογόκρινε τη χρυσή πένα της για τη Βενεζουέλα!
Από το «PRESS-GR»Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκαςhttp://nikosklitsikas.gr/Geraldina Colotti… η ιστορική πένα της ιταλικής αριστερής δημοσιογραφίας γιαθέματα εξωτερικής πολιτικής κι ειδικότερα η πρύτανης για τη Λατινική Αμερική δέχθηκε κόκκινη κάρτα από την ιστορική εφημερίδα Il Manifesto, της πάλαι ποτέ επαναστατικής αριστεράς και σήμερα -όσο κι αν πονάει όσους έζησαν συγκλονιστικά γεγονότα και αγώνες τη δεκαετία του ’70 κι έχουν βαθείς συναισθηματικούς δεσμούς- μια Εφημερίδα των Συντακτών στην υπηρεσία του Σόρος.Η Geraldina Colotti, δημοσιογράφος, συγγραφέας, διανοούμενη, απεσταλμένη της εφημερίδας Il Manifesto στη Βενεζουέλα, δεν δέχθηκε να διαστρεβλώσει την αλήθεια κι έδωσε η ίδια με… περίσσια γενναιότητα και θάρος το τέλος, εμείς θα λέγαμε τη χαριστική βολή στη δήθεν αριστερή Il Manifesto, επιλέγοντας να μην υπηρετήσει το δουλικό καθεστώς των ΜΜΕ, τη δημοσιογραφική πορνεία:«Προς όλες και όλους. Βρίσκομαι στη Βενεζουέλα όπου η δεξιά ετοιμάζεται για την «ώρα μηδέν» ώστε να εμποδίσει τη Συνταγματική Εθνοσυνέλευση  που θα μπορούσε να φέρει μια κατάσταση παρόμοια με τα Σοβιέτ. Θα βάζω εδώ τα άρθρα που δεν θα βλέπετε πλέον στο Il Manifesto και μπορείτε να τα διαδίδετε…Ο Μαδούρο στο στόχαστρο της CiaGERALDINA COLOTTIΚαράκας». Κι όταν στη διάδοση του ψέματος και της παραπληροφόρησης εναντίον της κυβέρνησης του Μαδούρο βρίσκεται μια συνεργατική «εφημερίδα των συντακτών», που μάλιστα επιμένει ότι είναι «κομμουνιστική εφημερίδα», ας σκεφτούμε τι συμβαίνει με τα άλλα ΜΜΕ και πως κυριαρχεί, ή σωστότερα εξαγοράστηκε το σύνολο των δημοσιογράφων. Η αργυρώνητη δημοσιογραφική πορνεία στο μεγαλείο της!Η Geraldina που εκδιώχθηκε από την Il Manifesto γιατί ήταν πολύ αριστερή η πένα της και γιατί δεν αποδέχθηκε να στρογγυλέψει την επίθεση της Cia εναντίον του Μαδούρο, όπως δεν δίστασε να το κάνει υπέρ της Συρίας και να συνταχθεί με τους «μετριοπαθείς» εξεγερμένους του «ελεύθερου συριακού στρατού», ή τους δήθεν «προοδευτικούς» Κούρδους, ή με τους νεοναζί τουΝτονμπάς, αξίζει τη δική μας αλληλεγγύη.«Δυστυχώς  αποφάσισαν να με λογοκρίνουν» επισημαίνει η Geraldina Colotti… όμως δεν συμβιβάζεται και δεν υποκύπτει… η εφημερίδα που ψευδώς διακηρύσσει ότι είναι «κομμουνιστική» ξεβρακώνεται… Για τις απαιτήσεις της Cia «Il Manifesto» χάνει τη «χρυσή υπογραφή», την χωρίς διακοπή 20χρονη μαχητική δημοσιογραφική συνεργασία με την Geraldina Colotti.Δεν θα δούμε ποτέ στα ΜΜΕ αυτές τις στιγμές που έκλεισαν τον προεκλογικό αγώνα… Γι’ αυτό φίμωσαν και τηνGeraldina Colotti από την «Il Manifesto»…Την Κυριακή 30 Ιούλη ψηφίζουν στη Βενεζουέλα, εκλέγουν τους αντιπροσώπους για τη Συνταγματική Εθνοσυνέλευση, που διεξάγονται σύμφωνα με το Σύνταγμα της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας. Ο προεκλογικός αγώνας κι οι μαζικές συγκεντρώσεις του λαού έδειξαν πως ο Τσάβες ΖΕΙ. Τα ΜΜΕ, «αριστερά» και δεξιά, στρατευμένα από τις μυστικές υπηρεσίες αποσιωπούν την τεράστια λαϊκή θέληση να μην επιστρέψει ηΜπολιβαριανή Δημοκρατία στις αγκάλες του ΔΝΤ και των πολυεθνικών.Ο Πρόεδρος Μαδούρο ήδη απάντησε στην ανεπάγγελτη υπάλληλο του 4ου Ράιχ, την Φεντερίκα Μογκερίνι: Ηχηρό χαστούκι στη Μογκερίνι και Ε.Ε.!Το μήνυμα που έστειλε σήμερα στους ιμπεριαλιστές η συντρόφισσα Maria Iris Varela, πρώην υπουργός σωφρονιστικού συστήματος κι υποψήφια για την Εθνική Συντακτική Συνέλευση (ANC), τα λέει ΟΛΑ: «Σήμερα περισσότερο από ποτέ, όπως είπε ο Τσάβες: Να πάτε να γαμηθείτε, Γιάνκηδες σκατιάρηδες!».Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε από αυτή την εξέλιξη στη γειτονική χώρα, είναι τα νέα όπλα του υπέρ-εθνικού κεφαλαίου σήμερα που καταδυναστεύουν τους λαούς:1. Ο ρόλος των «Radical chic»… Των πολιτικών κομμάτων της «ανανεωτικής, δικαιωματικής, μεταρρυθμιστικής αριστεράς» σε όλες τους τις μεταμορφώσεις και «διαφοροποιήσεις. Πρόκειται για εκείνα τα πολιτικά κόμματα που προσφέρουν υπηρεσίες στη νέα τάξη. Τα εντοπίζουμε από τους «αγώνες» τους για «ανοιχτά σύνορα», την υπεράσπιση της «αραβικής άνοιξης» και των «πολύχρωμων επαναστάσεων», τη στήριξη και συνεργασία με το σιωνιστικό-ναζιστικό καθεστώς στη Μέση Ανατολή, τα «δικαιώματα των ομοφυλόφιλων» στο ίδιο επίπεδο αγώνα με τις εξαθλιώσεις των λαών, η στήριξη της παράνομης μετανάστευσης κι όλα όσα μας βομβαρδίζουν τα ΜΜΕ. 2. Η δημοσιογραφική πορνεία με αιχμή την «αριστερή» δημοσιογραφία.Η εξαγορά όλων των πάλαι ποτέ ιστορικών εφημερίδων της πάλαι ποτέ αριστεράς, όπως η γαλλική «Libération», η ιταλική «Il Manifesto», αλλά κι η αγγλική «Guardian» (ιστορική εφημερίδα της αριστερής πτέρυγας των Εργατικών).Δεν πρόκειται για τυχαία επιλογή του «φιλάνθρωπου» Σόρος η προβολή των θέσεων του από την αγγλικήGuardian (Φλεβάρης του 2016) όπου επισημαίνει πως η απειλή για την Ευρώπη δεν είναι η ISIS, αλλά ο Πούτιν.Υ.Γ. Τη Geraldina Colotti συναντάμε:Προσωπική σελίδα! ΕΔΩF/B: ΕΔΩ Η Geraldina με τον εργάτη στο επάγγελμα πρόεδρο Nicolas Maduro, στο ΚαράκαςΤο κλείσιμο του προεκλογικού αγώνα  στη Μπολιβαριανή Δημοκρατία, που θα δείτε στα ΜΜΕ και η δήλωση Μαδούρο «Míster Trump, go home»:στις Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2017Κοινή χρήση 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Δημιουργία Συνδέσμου‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017
Οι καθεστωτικές συναυλίες και ο Σαββόπουλος
Τέχνη και Εξουσία είναι δύο καταστάσεις ασυμφιλίωτα εχθρικές. Η Τέχνη μπορεί να υπάρξει και να αναπτυχθεί μόνο ως λειτουργία αμφισβήτησης της εξουσίας, ως λειτουργία ασυμβίβαστη με τις καθεστωτικές επιταγές, με την καθεστωτική παρακμή και με κάθε μορφή κοινωνικής αποσύνθεσης και πνευματικής καθίζησης… Η Τέχνη σήμερα έχει ανάγκη από μια ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ αγωνιστική και ανατρεπτική. Μόνο η συνείδηση της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ της καπιταλιστικής σήψης και παρακμής μπορεί να δώσει ξανά ζωή και προοπτική στην καλλιτεχνική δημιουργία, στην Τέχνη και στη Σκέψη…Αυτά που εμφανίζονται σήμερα ως καλλιτεχνικά δημιουργήματα είναι υποπροϊόντα της καπιταλιστική αποσύνθεσης, θεάματα ύπνωσης και αποβλάκωσης, ιδεολογικά δηλητήρια των κυρίαρχων χρηματιστηριακών ελίτ: Των μαφιόζων του χρήματος… Προς αυτήν την ίδια στρατηγική κατεύθυνση (της ναρκωτικής χειραγώγησης και καθεστωτικής υποταγής) λειτουργούν και τα ποικίλα θεάματα των φεστιβάλ, των συναυλιών, των «καλλιτεχνικών» σόου, αλλά και των τηλεοπτικών εκπομπών («στην υγειά σας ρε παιδιά» κ.α…). Ενδεικτικά: Κάποιες σχετικές αναλύσεις: Περί Τέχνης, εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7829 Ακόμα: α). «Οι καμαρίλες του καλλιτεχνικού εκχυδαϊσμού» β). «Ο παροξυσμός της κραιπάλης» ΕΔΩ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3031 Ακόμα: «ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ ΤΩΝ ΚΟΡΟΪΔΩΝ» ΕΔΩ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5147 Τη συνταγή την είχε ανακαλύψει ο ρωμαϊκός καισαρισμός: «Άρτος και θεάματα»! Οι καίσαρες της ιμπεριαλιστικής παρακμής, η σημερινή εξουσία της Νέας Τάξης έχει …εξαφανίσει τον άρτο και προβάλλει αχαλίνωτα τα θεάματα, τα τελετουργικά υπερθεάματα… Ιδιαίτερα τα προϊόντα και τα υποπροϊόντα της σήψης και παρακμής του συστήματος ανυψώνονται σε υπερθεάματα των «νέων αξιών», σε «κατακτήσεις» της «προόδου» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»: Κάθε διαστροφή και ανωμαλία, κάθε νοσηρό και παρακμιακό, κάθε δηλητήριο της καπιταλιστικής αποσύνθεσης «ντύνεται» με τις πολύχρωμές φορεσιές της «προόδου» και τις πανηγυρικές, εμπορικές παρελάσεις των «κινημάτων»!!! Οι συναυλίες αποτελούν το προνομιακό «μέσον» για τον εθισμό των «καταναλωτών» (των λαϊκών στρωμάτων) στην καθεστωτική ύπνωση και νάρκωση: Είναι ένα «αθώο» (δεν υπάρχει τίποτα το «αθώο») μέσον χειραγώγησης και υποταγής των λαών στο καθεστώς και σε κάθε εξουσία. Οι συναυλίες δεν έχουν καμία σχέση με την Τέχνη, απλώς αποτελούν την ακραία και συχνά χυδαία εμπορευματοποίηση των καλλιτεχνικών ιστορικών κατακτήσεων. Μια εμπορευματοποίηση που απονευρώνει και πολτοποιεί τις ιστορικές καλλιτεχνικές κατακτήσεις, συνακόλουθα τις καθιστά ανώδυνες και τις ενσωματώνει στο σύστημα. Οι συναυλίες και τα «καλλιτεχνικά» υπέρ-θεάματα αφυδατώνουν και ισοπεδώνουν τις κοινωνικές-αγωνιστικές δομές ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ που γέννησαν τα μεγάλα καλλιτεχνικά δημιουργήματα… Έτσι αφαιρείτε από το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ αυτών των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων η επαναστατική του δυναμική, η δυναμική της ασυμβίβαστης αμφισβήτησης του καθεστώτος (αυτή που γέννησε αυτά τα έργα) και το καλλιτεχνικό προϊόν μετατρέπεται σε «εργαλείο» καθεστωτικής ύπνωσης και χειραγώγησης… Στις συναυλίες και γενικά στα «καλλιτεχνικά» υπερθεάματα διακρίνεις καθαρά την καθεστωτική «στάμπα», την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ της υποταγής στο σύστημα. Στην πρόσφατη συναυλία του Σαββόπουλου στο Καλλιμάρμαρο αυτό γίνεται ορατό και δια γυμνού οφθαλμού και σκανδαλωδώς προκλητικό. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε κάτω από την ιδεολογική ομπρέλα:«όλοι μαζί μπορούμε»: Η «θετική» παραλλαγή του «μαζί τα φάγαμε»… Το «όλοι μαζί μπορούμε» αποτελεί το κεντρικό σλόγκαν του καθεστώτος. Κάθε κυβερνητική «αλητεία» και κάθε καθεστωτικό κόμμα προβάλει, υστερικά», το «όλοι μαζί μπορούμε»: Ιδεολογικό και πολιτικό αίτημα του κεφαλαίου και των κομματικών υπηρετών του με στόχο να χειραγωγήσουν και να ΥΠΟΤΑΞΟΥΝ τα θύματα της δικής τους εκμετάλλευσης στους δικούς τους σκοπούς, σκοπούς περαιτέρω καταλήστευσης των θυμάτων… Σήμερα, το «όλοι μαζί μπορούμε» αποτελεί και μακάβριο χλευασμό του ελληνικού λαού. Τον καλεί («όλοι μαζί μπορούμε») να αποδεχτεί και να νομιμοποιήσει τα κυβερνητικά και κομματικά ανδρείκελα του 4ου Ράιχ, να αποδεχτεί και να «αγωνιστεί» για τη συνέχιση της γενοκτονίας του και της ΦΡΙΚΗΣ… Σήμερα το «όλοι μαζί μπορούμε» σημαίνει ΑΠΟΔΟΧΗ της μετατροπής της Ελλάδας σε ΑΠΟΙΚΙΑ, αποδοχή του αφανισμού μας… Αυτό είναι το ιδεολογικό στίγμα της συναυλίας του Σαββόπουλου:Το στίγμα της ΤΑΥΤΙΣΗΣ του ελληνικού λαού με τις δυνάμεις της νέας κατοχής μας… Θα μείνουμε στο Σαββόπουλο διότι εκφράζει και αποτυπώνει, σε καλλιτεχνικό επίπεδο, καλύτερα από κάθε άλλο Έλληνα καλλιτέχνη, το κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο της εκρηκτικής ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας.Το φαινόμενο αυτό άρχισε να εκδηλώνεται ρωμαλέα, σε όλο τον κόσμο, στα μέσα της δεκαετίες του ΄60. Κορυφώθηκε με το Γαλλικό Μάη του ’68 και με τα δυναμικά κινήματα νεολαίας στη δεκαετία του ’70. Στην Ελλάδα άρχισε να αναπτύσσεται εκρηκτικά από το 1965, αλλά η δικτατορία των συνταγματαρχών το ανέκοψε… Πρόλαβε, ωστόσο να αποτυπωθεί και στο τραγούδι με τις μπουάτ και το «νέο κύμα». Από δω αρχίζει και η «ιστορία» του Σαββόπουλου, το καλλιτεχνικό του βελόνιασμα από την «επαναστατική» ριζοσπαστικοποίηση της μικροαστικής νεολαίας. Η δικτατορία, όπως είπαμε το ανέκοψε (το φαινόμενο της ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας), αλλά δεν το κατάργησε. Αντίθετα το συμπίεσε και του έδωσε πιο βίαια εκρηκτικότητα,αλλά με λιγότερο βάθος συνείδησης, δηλαδή χωρίς να έχει την αναγκαία κινηματική ωρίμανση και αφομοιωτική ικανότητα. Η κορύφωση αυτής της ριζοσπαστική έκρηξης ήταν εξέγερση στο Πολυτεχνείο το 1973. Η καθυστερημένη έκφραση της νεολαιίστικης εξέγερσης στην Ελλάδα γέννησε πολλές απομιμήσεις και μηχανικές αντιγραφές των ξένων αγωνιστικών εμπειριών. Συχνά οι διεθνείς εμπειρίες δεν «χωνεύτηκαν» και δεν ενσωματώθηκαν οργανικά στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά μεταφέρθηκαν «αμάσητες» και μηχανικά… Το ίδιο συνέβηκε και στην καλλιτεχνική έκφραση των ριζοσπαστικών εκρήξεων:«κλοπές», αντιγραφές, απομιμήσεις ξένων μουσικών προτύπων και καλλιτεχνικών φορμών, ακόμα και σε επίπεδο «κλοπής» και αυτούσιων αντιγραφών ποιητικών στίχων… Ο Σαββόπουλος, σαν ο πιο ικανός και εμπορικός εκφραστής του ριζοσπαστισμού της νεολαίας, αποτυπώνει πιο ορατά όλα τα χαρακτηριστικά των «αντιγραφών» και μηχανικών απομιμήσεων: Από τις μουσικές «δομές» του Μπόμπ Ντίλαν μέχρι ποιητικούς στίχους, ξένων και Ελλήνων ποιητών… Ο Σαββόπουλος στην πραγματικότητα δεν μπόρεσε να αποτυπώσει το ΒΑΘΟΣ και τη ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ των εκρήξεων της νεολαίας. Έμεινε στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑκαι επιχείρησε να τραβήξει από την ιστορία τζάμπα την αφρόκρεμα του νεολαιίστικου ριζοσπαστισμού. Η ικανότητα του Σαββόπουλου συνίσταται σε τούτο: Στο σφετερισμό της ριζοσπαστικής έκρηξης της νεολαίας. Είναι μια «καλλιτεχνική ικανότητα»που αποτελεί το συμμετρικό ισοδύναμο της «ικανότητας» του πολιτικού σφετερισμού των «επαναστάσεων» της νεολαίας, ο οποίος κυριάρχησε (ο σφετερισμός) μετά την πτώση της χούντας με πρώτα βιολιά τους «αριστερούς» κάθε κοπής, ποικιλίας και απόχρωσης… Εξάλλου ο ίδιος ο Σαββόπουλος δεν είχε «ζυμωθεί» μέσα στις αντιδικτατορικές αγωνιστικές εμπειρίες, δεν είχε, έτσι, αφομοιωμένη καλλιτεχνικά, την αγωνιστική αμφισβήτηση της χούντας. Η μόνη αντίσταση του Σαββόπουλοστη χούντα ήταν λίγες μέρες κράτησης στα κελιά της Μπουμπουλίνας, αρχές Σεπτέμβρη 1967,επειδή βρέθηκε, κατά λάθος, στη λίστα αυτών που κρύβανε το Μίκη (αν θυμάμαι καλά). Αυτή η επιδερμική προσέγγιση της νεολαιίστικης ριζοσπαστικοποίησης και η «ικανότητα» του σφετερισμού, της απομίμησης, της «αντιγραφής» και της μηχανικής μεταφοράς των ξένων καλλιτεχνικών μορφών της νεολαιίστικής ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ, τον όπλισε με μια άλλη «ικανότητα» που αποτελούσε και την επιδημία της μετά-χουντικής «δημοκρατίας»: Την «ικανότητα» της αφηνιασμένης ΕΜΠΟΡΙΑΣ: Πολιτικής και καλλιτεχνικής. Ο Σαββόπουλος αναδείχτηκε σε ένα μεγάλο και δεινό καλλιτεχνικό έμπορα της πολιτικής αμφισβήτησης της νεολαίας. Αναμφισβήτητα διέθετε οξύτατο πολιτικό και καλλιτεχνικό κριτήριο, γι αυτό και εξέφρασε, καλύτερα από κάθε άλλον, έστω επιδερμικά, «εμπορικά» και νοθευμένα, την ΑΚΜΗ της νεολαιίστικης ριζοσπαστικοποίησης, αλλά και την παρακμή της: Την πλήρη ενσωμάτωση αυτής της ριζοσπαστικοποίησης στο καθεστώς… Ενσωμάτωση που έχει καταγραφεί ΟΧΙ μόνο στην ιδεολογική ομοιομορφία του ΣΗΜΕΡΑ, Όχι μόνο στις πολιτικές πτήσεις, στις παλινωδίες και στις αιμομιξίες, αλλά και στο σημερινό κατοχικό κατεστημένο… Η ανολοκλήρωτη «επανάσταση» της νεολαίας, οδήγησε στο σημερινό εκφυλισμό της «αριστεράς», στην πολιτική αποσύνθεση που ζούμε και σε μια κυβέρνηση του 4ου Ράιχ από τους «εραστές» των νεολαιίστικών εκρήξεων… Προϊόν αυτής της ιστορικής διαδρομής είναι ο Σαββόπουλος και ένας από τους πλέον κυνικούς σφετεριστές εμπόρους των αμφισβητήσεων, ένας αριβίστας που τεντώθηκε και απλώθηκε σε όλο το πολιτικό φάσμα της μετά-χουντικής «δημοκρατίας…ώρα ανάρτησης: 10:07 μ.μ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017
Ιούλιος: Ο μήνας των προδοσιών και των τραγωδιών…
O Ιούλιος είναι ένας μήνας που σημαδεύεται από μεγάλα ιστορικά γεγονότα: Κατά κανόνα προδοσιών του ελληνικού λαού. Το πλέον πρόσφατο: Η μετατροπή, από τα «αριστερά» ανδρείκελα, του ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε ΝΑΙ!!! Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015, ο ελληνικός λαός σε ποσοστό 62% είπε ένα βροντώδες «ΟΧΙ» στην ΕΕ και το ευρώ…Η «αριστερή» πολιτική αλητεία μετέτρεψε αυτό το «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ»… Υπάρχουν, βεβαίως και άλλες ιστορικές προδοσίες. Οι πλέον κορυφαίες: • 15 Ιουλίου 1965: ΑποσταCIA • 15 Ιουλίου 1974: Πραξικόπημα στην Κύπρο της στρατιωτικής χούντας Ιωαννίδη για την ανατροπή του Μακαρίου. • Ιούλιος 1989: Η συγκυβέρνηση Τζανετάκη (κυβέρνηση της Αριστεράς με τη Δεξιά… Σε ένα παλιό κείμενο, γραμμένο τον Ιούλιο του 2008, ο Στέφανος Ληναίος συγκεντρώνει, σε μορφή ημερολογίου, τα ιουλιανά συμβάντα της ιστορίας μας. Βρίσκεται εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=2516 Θα ακολουθήσουν και άλλα σχετικά κείμενα… ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΙΟΥΛΙΑΝΕΣ ΙΛΑΡΟΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ================================== Οι αμέτρητοι Ιούλιοι που σημάδεψαν τη νεώτερη ιστορία μας.—————– Ποιά κακιά μοίρα της πατρίδας μας, «μαύρισε» τόσο ανεξίτηλα τον Ιούλιο, τον πιό φωτεινό μήνα μας.. _____________________ Όλοι εμείς που ζήσαμε και νιώσαμε στο πετσί μας όλα τα ιλα- ροτραγικά γεγονότα της τελευταίας 50ετίας που…κατά σύμπτωση έγι- ναν όλα τον πιό φωτεινό μήνα της πατρίδας μας, τον Ιούλιο, αναρωτιό- μαστε αν τα θυμούνται οι παλιοί κι αν τα ξέρουν οι νεώτεροι. Φοβάμαι πως όχι..Οι περισσότεροι των παλαιών, ηθελημένα ή αθέλητα, τα ξέχασαν και οι νεώτεροι δεν θα τα μάθουν, ίσως, ποτέ. Οι πρώτοι, θύματα και θύτες, συμβιβάστηκαν πια με τη νέα τάξη πραγμάτων και οι δεύτεροι, προοδευτικοί-συντηρητικοί, σχεδόν απορροφήθηκαν από τον καταναλωτικό αμοραλισμό αυτής της νέας τάξης.. Στους συμβιβασμένους παλαιούς δεν έχουμε να πούμε τίποτε. Εί- ναι τόσο «ευτυχισμένοι» με τις δουλειές τους, μέσα στην εκσυγχρονι- σμένη διανομή των οικονομικών πακέτων, που γελάνε με την ψυχή τους με όποιον τολμήσει να τους θυμίσει την ιστορία μας. Μέσα στα λίγα, δυστυχώς, που γράφονται και λέγονται, κάθε χρόνο, στις μέρες, των ιλαροτραγικών, ιουλιανών, γεγονότων, ας προσθέσουμε και τις δικές μας μνήμες που ευτυχώς δεν έσβησαν. Για να τα μάθουν οι νέοι. Και να μην κάνουν κι αυτοί τα ίδια λάθη. Ιούλιος 1963: Σε κάποιους δροσερούς «πρεσβευτικούς» κήπους της πλατείας Μαβίλη, δυό μήνες μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπρά-κη, καταστρώνεται ο μακροχρόνιος σχεδιασμός ανάσχεσης της επερχό-μενης άνοιξης των προοδευτικών δυνάμεων της πατρίδας μας. Ιούλιος 1964: Ο «δημοκρατικός» Πρόεδρος Τζόνσον, αποφασίζει τη μεθόδευση ανατροπής του Γεωργίου Παπανδρέου. Ιούλιος 1965: Η ανατροπή πραγματοποιείται. Ο πιό άθλιος Ιού-λιος της ιστορίας μας. Οι αγοραπωλησίες βουλευτών και η ωμή παρ- έμβαση των ανακτόρων, ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, εξευτελίζουν τον πολιτικό βίο της χώρας και προσβάλλουν βάναυσα τη θέληση του ελληνικού λαού, με κατάληξη την 7χρονη δικτατορία του 1967. Ο ιλαροτραγικότερος Ιούλιος, του 1974: Η χούντα εκπαραθυρώνει το Μακάριο, οι Τούρκοι εκμεταλλεύονται το γεγονός κυριεύοντας, σχε- δόν, τη μισή Κύπρο και οι αμερικάνοι, σαν «αντίδοτο», όπως μας «φόρε- σαν» τη δικτατορία το «67…τώρα μας «δώρισαν» τη Δημοκρατία του 74, «παλινορθώνοντας», ερήμην μας και την αιώνια δεξιά.. Ιούλιος 1975: Ο Αρειος Πάγος αποφασίζει το «στιγμιαίο» και όχι το «διαρκές», αφήνοντας, έτσι, ατιμώρητους τους χουντικούς. Ιούλιος 1977: Πεθαίνει ο Μακάριος. Ιούλιος 1989: Η πιό «άρρωστη» φάση της πολιτικής μας ζωής. Ο «αχταρμάς» της αριστεροδέξιας συγκυβέρνησης Τζανετάκη που υπονό- μευσε και, σχεδόν, διέλυσε τις προοδευτικές δυνάμεις. Ιούλιος 1990: Οι αμερικάνικες βάσεις για άλλα 9 χρόνια !!! Ιούλιος 1993 – Ιούλιος 2007:Ξεκινάει το Σκοπιανό βάσανο και συνεχίζονται τα Τουρκικά και Αλβανικά βάσανα, οι…ετήσιες εφιαλτικές Ιουλιανές πυρκαγιέςκαι οι αιώνια ανίκανες κυβερνήσειςνα τις προλάβουν, με κορυφαίο το μαύρο καλοκαίρι του 2007.. Κανένας, ασφαλώς, δεν θα μπορούσε να φανταστεί, τον πρώτο Ιούλιο του 1963, πόσοι μαύροι Ιούλιοι θ’ακολουθούσαν. Αλλά και κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι την ευκαι- ρία για μια ολοκληρωτική αποκατάσταση της Δημοκρατίας, στις 24 Ιούλίου 1974, θα την αφήναμε να πάει χαμένη για πάντα..Δώσαμε και πάλι τα κλειδιά του μέλλοντός μας στα ίδια «δωσίλογα» χέρια.. Και τώρα τι γίνεται; Τίποτα..Γίναμε πια επαρχία των Βρυξελών!! Δεν είχαμε την απαίτηση από τους πολιτικούς ηγέτες μας να πουν, προεκλογικά, την αλήθεια στους ψηφοφόρους τους. Το ύψιστο λει- τούργημα της Πολιτικής, κατάντησε, δυστυχώς, σκέτο επάγγελμα, σκέτη, έμμισθη, διαχείριση ξένων συμφερόντων..Θα θέλαμε, όμως, έστω και τώρα, να μας πουν ξεκάθαρα: «Πάρτε το χαμπάρι ή τα δίνουμε όλα και κρατάμε τα εσώρουχά μας ή μας τα παίρνουν όλα και μας αφήνουν και ξεβράκωτους..Δεν υπάρχει άλλος τρόπος …»εθνικής» επιβίωσης.»… Ας ελπίσουμε ότι ο φετεινός Ιούλιος, δεν θα είναι ο χειρότερος όλων των προηγούμενων.Αυτή η απαξίωση της Πολιτικής και των Πολιτικών, αυτά τα οικονομικά εγκλήματα που μας πνίγουν κάθε μέρα, αυτή η πρωτοφανής πτώση της ποιότητας ζωής, μας τρομάζει. Ίσως γιατί η δική μας γενιά έχει μάθει να βλέπει όχι μόνο το δέντρο αλλά και το δάσος. Και φοβάται ότι όλη αυτή η ηθική, πολιτική και οικονομική κατρακύλα δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητά μας αλλά και σε κάποια οργανωμένη, υψηλού επιπέδου, προσπάθεια. Που μπορεί να μας οδηγήσει από ένα νέο βρώμικο ’89 μέχρι και ένα νέο κραχ. Ίσως γιατί, όλοι αυτοί οι ορατοί-αόρατοι μηχανισμοί, πιστεύουν ότι μόνο με αυτό τον τρόπο θ μπορέσουν να λύσουν τα δικά τους, τεράστια προβλήματα. Όπως γίνεται αιώνες τώρα.. Η μόνη μας ελπίδα, όπως υποστηρίζει ένας από τους λίγους ενα- πομείναντες μαχόμενους διανοούμενους, ο Εντουαρντ Σαιντ, είναι να… αντέξουν οι νέοι μας ως το 2010.Εκεί, περίπου υπολογίζει ότι θα νεκρω- θεί εντελώς η πανίσχυρη Αμερική, εξαντλημένη από την κραιπάλη της υλικής αφθονίας,τον πνευματικό υποσιτισμό και τη ναρκωτική υπερτροφία.. ( Εκτός κι αν οι διάδοχοί τους είναι χειρότεροι…!! ) Ως τότε τη λέξη Ιδανικά, θα τη συναντάμε στα λεξικά, σαν «σπά- νια μπαχαρικά σε επίσημα γεύματα» και τη λέξη Εντιμότητα σαν «λου- μπάγκο που σ’εμποδίζει να περπατήσεις», όπως λέει κι ο αξέχαστος ο φίλος μας ο Πλάτωνας.. .—Στέφανος Ληναίος—–12.7.2008—-ώρα ανάρτησης: 6:25 μ.μ.›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017
Το «καράβι των οργίων»: Η νοσηρότητα της ΠΑΡΑΚΜΗΣ σε παράκρουση…
Η κοινωνική και πολιτική αποσύνθεση και παρακμή αναπαράγονται και ανακυκλώνονται: Στον πνευματικό και ψυχολογικό τομέα, σε κάθε σφαίρα του εποικοδομήματος και της ανθρώπινης δραστηριότητας… Σήμερα, όλα τα νοσηρά φαινόμενα της σήψης και της παρακμής ξαπλώνονται σαν επιδημίες και σε ρυθμούς καταιγιστικούς…Οι ίδιοι οι μηχανισμοί του ΥΠΕΡ-εθνικού ιμπεριαλισμού (Νέα Τάξη)τα αναπαράγουν, τα «κυκλοφορούν» και τα προωθούν μεθοδικά, συστηματικά και αφηνιασμένα για τη διάλυση των κοινωνιών, τη χειραγώγηση των λαών, την πολτοποίηση και ισοπέδωση των πάντων, την κατακρεούργηση και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, την κατάργηση ακόμα και της φυλετικής ταυτότητας. Η επιδοτούμενη ιδεολογία και τα υπερθεάματα των γκέι (με χορηγούς τους μηχανισμούς των μαφιών του χρήματος) έχουν κατακλύσει τα πάντα… Οι νέοι αποικιοκράτες και τα ανδρείκελά τους ενώ έχουν ρίξει την Ελλάδα και το λαό της στα τάρταρα της καταστροφής, της αθλιότητας και της ΦΡΙΚΗΣ,οργανώνουν ΥΠΕΡ-θεάματα διαστροφών, νοσηρά ΥΠΕΡ-θεάματα της αποσύνθεσής τους και της παρακμής τους. Διαβάστε ένα σχετικό κείμενο εδώ: http://resaltomag.blogspot.gr/2017/06/blog-post_55.html Τώρα έχουμε ένα άλλο κρούσμα παρακμιακής νοσηρότητας: Το «καράβι των οργίων»: Το καράβι ανταλλαγής συντρόφων!!! Το ρεπορτάζ εδώ: http://www.zougla.gr/greece/article/binteo-salpare-to-plio-ton-orgion Φυσικά αυτή η καταναλωτική διαστροφή της «σεξουαλικής ανταλλαγής» έχει ιστορική διαδρομή και καταγράφει την αυξανόμενη εμπορευματοποίηση του σεξ και τη συνακόλουθη αποσύνθεση των ερωτικών σχέσεων. Θεωρούμε, λοιπόν, σκόπιμο να αναδημοσιεύσουμε ένα παλιό μας κείμενο, γραμμένο τη δεκαετία του 1990, από τη συλλογή: «Τα θρύμματα του Έρωτα». Όλα τα κείμενα της συλλογής βρίσκονται εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=23367#23367 OMAΔIKO ΣEΞ: Η ΠAPAKMH TOY EPΩTA Η πορεία της αμερικανικής παρακμής ξεκινάει απ’ το ομαδικό μεθύσι, που είναι ο μόνος δρόμος προς ανεξέλεγκτη συμπεριφορά, και καταλήγει στην ανταλλαγή ζευγαριών. Germaine Greer Το σεξ βρίσκεται παντού εκτός από τη σεξουαλικότητα. Ρολάν Μπαρτ O έρωτας στην εποχή μας τείνει να είναι η ανταλλαγή δύο φαντασιώσεων και η επαφή δύο επιδερμίδων. Η συναισθηματική αυτή αφυδάτωση χαρακτηρίζει ιδιαίτερα (όχι αποκλειστικά) τους «μικρομεσαίους», που έχουν το «κόμπλεξ» της αναρρίχησης και τη μανία της κατανάλωσης… Η «σεξουαλική επανάσταση» που ακολούθησε τα αχνάρια της «καταναλωτικής επανάστασης», προκάλεσε ακόμα περισσότερο τον κατακερματισμό και τον επιμερισμό των ενστίκτων. Η «καταναλωτική κοινωνία» κομμάτιασε τον ερωτικό κόσμο.Για κάθε αγορά στον πελάτη δινόταν η υπόσχεση και μιας ερωμένης ή ενός κομματιού της: Το στήθος, τα πόδια ή ένα μέρος από τα πισινά της. Αυτή η διαδικασία του κατακερματισμού των ενστίκτων, που διατυμπανίζεται από το εμπορικό κεφάλαιο σαν «σεξουαλική επανάσταση», τυποποίησε την ευαισθησία και προώθησε την πορνογράφηση όλης της καταναλωτικής σφαίρας. Έτσι, από τη σεξουαλικότητα αφαιρέθηκε η αξία χρήσης της (η ιδιαίτερη χρηστική της ποιότητα), και η δομή των αναγκών του ανθρώπου υπέστη μια «οφθαλμοπορνική καθήλωση».Μπορεί, λοιπόν, η «καταναλωτική κοινωνία» να αντιμετωπίζει πιο «ελεύθερα» τη σεξουαλικότητα, αλλά αυτό γίνεται γιατί έχει εξουδετερωθεί το ανατρεπτικό της περιεχόμενο από τις οικονομικές ανταλλακτικές σχέσεις ισοτιμίας, αδιαφορίας και ομοιομορφίας των σεξουαλικών εικόνων και εμπειριών. Όταν η σεξουαλικότητα υποβιβάζεται στην καπιταλιστική μορφή του εμπορεύματος, αυτό σημαίνει ότι το μόνο που επιτρέπεται είναι να καταναλώνω τα εμπορεύματα και όχι να τα χρησιμοποιώ αληθινά. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ρίζα της σεξουαλικής αδιαφορίας των σεξο-καταναλωτών. Το μεγάλο ποσοστό ψυχρότητας και ψυχικής ανικανότητας (κυρίως ανάμεσα στους σεξο-καταναλωτές της μεσαίας τάξης) δείχνει ότι το «δηλητήριο» της εμπορευματικής οικονομίας διαποτίζει και τις πιο προσωπικές εκδηλώσεις και ότι η«ασυναίσθητη απομόνωση του μεμονωμένου ατόμου στα ιδιωτικά του συμφέροντα» (Μαρξ) μπορεί να φτάσει έως την ερωτική αναισθησία. Η δίχως διάκριση ανταλλαγή συντρόφων είναι συνέπεια αυτής της εμπορευματοποίησης του σεξ και της καταναλωτικής σεξουαλικής ομοιομορφίας.Βεβαίως, το «ομαδικό σεξ» κι αυτό «πλασαρίστηκε» από τους μηχανισμούς πώλησης ως μία μορφή «σεξουαλικής απελευθέρωσης», η οποία «καταργεί» την αναγκαστική προσκόλληση σ’ ένα σύντροφο από καθήκον. Όμως, αυτή η αναγκαστική χρήση ενός συντρόφου από καθήκον καταργείται μόνο φαινομενικά από την ψυχαναγκαστικά ακανόνιστη και αδιάφορη επικοινωνία με πολλούς ερωτικούς συντρόφους. Αυτή η μορφή της «απελευθέρωσης» είναι κάτι το τόσο στερημένο από οποιονδήποτε αυθορμητισμό, τόσο απομακρυσμένο από τις τρέλες του αληθινού έρωτα, που καταντάει μια ακόμη φιγούρα ενός προκαθορισμένου χορού. Εδώ το σεξ γελοιοποιείται και ο πόθος μετατρέπεται σε ασέλγεια.«Η συχνή ανταλλαγή των μέσων που οδηγούν στην ηδονή μπορεί να διώχνει προσωρινά τη βαρεμάρα, αλλά δεν αναζωογονεί. Το σεξ κάτω από αυτές τις συνθήκες παύει να είναι μορφή επικοινωνίας και γίνεται κάτι για να περνάει η ώρα. Όπως το μπίνγκο, τα χαρτιά και τα φλιπεράκια, είναι διασκεδαστικό. Μια ασχολία ευχάριστη, αλλά ελεγχόμενη. Όχι δυναμική, αλλά περιορισμένη». (Η Γυναίκα Ευνούχος, Germaine Greer).ώρα ανάρτησης: 12:48 μ.μ.›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017
Μπουτάρης: Η εμπροσθοφυλακή του σύγχρονου φασισμού…
 Όπως εχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές, ο φασισμός που επελαύνει σήμερα (ο νεοταξικός φασισμός) δεν έχει ούτε το όνομα «φασισμός», ούτε τα χρώματα του παλιού φασισμού. Οι μάσκες που χρησιμοποιήθηκαν παλιά πετάχτηκαν στην αποθήκη του θεάτρου… Το δράμα συνεχίζεται, ωστόσο, σήμερα και είναι ακόμα πιο εφιαλτικό. Αυτό που έχει αλλάξει είναι οι φόρμες: Οι νέες «λαδομπογιές» που επικάλυψαν τις αποκρουστικές, γεροντικές ρυτίδες της φασιστικής σαπίλας…Αυτές, λοιπόν, οι αποκρουστικές γεροντικές (φασιστικές) ρυτίδες του καθεστωτικού σώματος φορούν τις νέες «προοδευτικές» και «πολυπολιτισμικές» μάσκες της «σωτηρίας» μας: Είναι τα φασιστικά στολίδια της Νέας Εποχής με τις ποικίλες ονομασίες του «αντιφασισμού», του «αντιρατσισμού», του «νέου πατριωτισμού»… Στα υποπροϊόντα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, δηλαδή στους «χυλούς» των νομαρχιακών και δημοτικών αρχόντων, αυτά τα νέα φασιστικά χαρακτηριστικά γίνονται ακόμα πιο ευδιάκριτα. Ο Μπουτάρης αποτελεί, ίσως, το πιο κραυγαλέο σύμπτωμα αυτής της νεοταξικής κοπριάς… Αποτελεί ακόμα και το «λαγό» των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων… «Φορώντας» τη μάσκα της κομπάζουσας, αλλά και συχνά ηλίθιας «μαγκιάς» του στυλ «είμαι πολύ μπροστά αλλά εσείς οι βλάχοι δεν με καταλαβαίνετε», ανοίγει τους δρόμους της νεοταξικής φρίκης και όλων των κοπράνων της παγκοσμιοποίησης… Και τώρα το ρόλο του λαγού της ιδιωτικοποίησης της συγκομιδής των σκουπιδιών προωθεί… Διαβάστε το άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου, εδώ: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2017/06/blog-post_784.html Διαβάστε και ένα παλιό δικό μας κείμενο για το ρόλο του «λαγού» στην Εκπαίδευση, εδώ: http://resaltomag.blogspot.gr/2015/10/500-video.html Τέλος δεν θα θέλαμε Να παραλείψουμε και ένα άλλο γεγονός τεράστιας σημειολογικής αξίας: Τη υστερική στήριξη του Μπουτάρη από το Λαζόπουλο, ο οποίος αποτελεί έναν από τους πλέον κυνικούς μεταπράτες των συμφερόντων των εκάστοτε αφεντικών του… http://resaltomag.blogspot.gr/2014/05/o.html Θα κλείσουμε με ένα μικρό κειμενάκι γραμμένο από Αναγνώστη, με τίτλο: μέρες και ώρες Πομπηΐας Βρίσκεται εδώ: http://resaltomag.blogspot.gr/2014/06/blog-post_7.html μέρες και ώρες Πομπηΐας Η επίδειξη της παραλυσίας και της εκκωφαντικής ψυχικής ρηχότητας ήταν ανέκαθεν το σύμπτωμα των κόσμων που βυθίζονται στο τέλμα του εκφυλισμού και την παρακμή. Ο καπιταλιστικός κόσμος, βιώνει σήμερα τόσο ξεκάθαρα τα αντίστοιχα σηπτικά φαινόμενα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, πράγμα που αποτελεί και το πιο βέβαιο σημάδι της ιστορικής φάσης που διέρχεται, εκείνης του τέλους του. Είναι ίσως μια ανακλαστική αντίδραση κάθε φορά του συστήματος, όταν αυτό έρχεται αντιμέτωπο με το νόμο της φθοράς, να εξωτερικεύσει τη δυσωδία του, να καταστήσει σύμβολο «φιλελευθερίας και χειραφέτησης», ακόμη και «απειθαρχίας», το σύστημα των ελεεινών «αξιών» που διέπει την εκμεταλλευτική, τερατώδη φύση του και να συμπαρασύρει μαζί του χαιρέκακα τις κοινωνίες ανυψώνοντας τον ξεπεσμό και το διασυρμό σε κυρίαρχη πολιτισμική και συναισθηματική αξία. Ο ψυχισμός του φοβισμένου μικροαστού της παγκοσμιοποίησης,με τις γιγάντιες ανασφάλειες και τα ερεβώδη συμπλέγματα που είναι προϊόντα της ανισορροπίας που καλλιεργεί η κτηνώδης κοινωνικο-οικονομική δομή του καπιταλισμού, είναι το ιδανικό έδαφος όπου καρποφορούν τα συνθήματα του γενικευμένου εκμαυλισμού και της διαφθοράς. Δείτε τον τρόπο που οι «προοδευτικοί» Δήμαρχοι, δηλαδή οι εγχώριοι αξιωματούχοι της οικουμενικής συνταγής του εξευτελισμού και της υποταγής, επενδύουν στον ψυχισμό του συμπλεγματικού μικροαστού και κεντρίζουν ανάλγητα και αφιονισμένα το αρρωστημένο «εγώ» του: http://www.lifo.gr/team/omorfia/49222Διαβάστε και εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10656  ώρα ανάρτησης: 8:31 μ.μ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017
Κράτος και κεφάλαιο χορηγοί στο Athens Pride

Από τον δήμο Αθηναίων και την αμερικάνικη πρεσβεία μέχρι την Vodafone και την Mercedes.Με το ζήτημα του γάμου των ομοφυλοφίλων αλλά και γενικότερα της προώθησης της LGBT ατζέντας έχουμε ξανασχοληθεί και παλιότερα. Το ζήτημα ξανήρθε στην επικαιρότητα με την παρακμιακή παρέλαση του Athens pride που έγινε το Σάββατο.Δεν θα το αναλύσουμε ξανά γιατί μόνο αν δει κάποιος ποιοι είναι οι χορηγοί του Athens pride αρκεί για να βγάλει τα συμπεράσματα του, ειδικά αν αυτός ο κάποιος δηλώνει κομμουνιστής. Όταν πολυεθνικές, ΜΜΕ, κράτος μέχρι και η αμερικάνικη πρεσβεία στηρίζουν και χρηματοδοτούν αυτές τις φιέστες τότε κάθε δική μας ανάλυση περισσεύει, τα πράγματα είναι ηλίου φαεινότερα.Μόνο οι χρήσιμοι ηλίθιοιτης ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, οι οποίοι συμμετέχουν και στηρίζουν το πανηγυράκι που χρηματοδοτεί το κεφάλαιο αλλά καταδικάζουν την συμμετοχή του κεφαλαίου στο Athens pride για να κρατήσουν τα προσχήματα. Γίνονται ιδεολογική ουρά του κεφαλαίου και παριστάνουν και τους επαναστάτες.Αν το Athens pride και η προώθηση της LGBT ατζέντας αποτελούσε την παραμικρή απειλή για το σύστημα πολύ απλά το κεφάλαιο και το κράτος δεν θα τα στήριζαν ανοικτά και απροκάλυπτα. Ούτε αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν.Μέχρι και η Goldman Sachs παρέχει κάλυψη για εγχείρηση αλλαγής φύλου στο προσωπικό της.Συμμετέχουν σε πανηγυράκια με χορηγούς και αντί να προβληματιστούν για το που κάνουν οι ίδιοι λάθος, καταδικάζουν τους χορηγούς για την παρουσία τους. Μάλλον θα κάνουν λάθος οι εταιρίες και το κράτος.Έχει και η βλακεία και η γελοιότητα τα όρια της. Διαβάστε και εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10634ώρα ανάρτησης: 12:14 μ.μ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.​

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017
Η «αριστερή» κυβέρνηση προωθεί και την ποινικοποίηση της Άποψης…
Η κυβέρνηση των «αριστερών» ανδρεικέλων, μετά την αγιοποίηση της αμοραλιστικής μοχθηρίας του Μητσοτάκη, προχωράει ένα βήμα παραπέρα: Τον «δικαιώνει» και στους τρομονόμους!!! Έτσι ο μητσοτακικός τρομονόμος του 1990 όχι μόνο επαναφέρεται από τους «αριστερούς» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και επεκτείνεται στο Δημόσιο Λόγο, δηλαδή ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙ και τη δημόσια έκφραση γνώμης. Εδώ ΕΥΘΕΩΣ επιχειρείται η ποινικοποίηση και η ΦΙΜΩΣΗ του διαδικτύου!!!Η επέκταση του παλιού τρομονόμου για την ποινικοποίηση και του διαδικτύου προωθείται, από τα αδίστακτα ανδρείκελα του 4ου Ράιχ, με νέες προσθήκες παραγράφων, στα μοχθηρά τρομοκρατικά άρθρα «περί εγκληματικής οργάνωσης» (άρθρο 187) και του Ποινικού Κώδικα (187Α). Με τις νέες αυτές προσθήκεςπροβλέπονται ποινές κατ’ ευθείαν φυλάκισης έξι μηνών, για όποιον«δημόσια και με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε τέλεση αδικημάτων» (που περιγράφονται στα άρθρα 187 και 187Α. Με τη δόλια αυτή διατυπωμένη αοριστία μπορεί να ποινικοποιηθεί και να διωχτεί κάθε φράση λαϊκής ΟΡΓΗΣ στο διαδίκτυο. Είναι μια ΑΝΟΙΚΤΗ, ΔΟΛΙΑ και ΜΟΧΘΗΡΗ τρομοκρατική ΠΡΑΞΗαπό την «αριστερή» κυβέρνηση των ευρώ – αποικιοκρατών, για τηΦΙΜΩΣΗ του διαδικτύου, τη ΔΙΩΞΗκάθε, ΟΧΙ μόνο Πράξης, αλλά και ΑΠΟΨΗΣ, που θα στρέφεται εναντίον των μαφιόζων του χρήματος και των κυβερνητικών τους ανδρεικέλων. Εδώ η αυθαιρεσία του Ποινικού Κώδικα και του «αριστερού» τρομονόμου, γίνεται δικτατορικά ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ και ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ. Η κυβερνητική συμμορία των «αριστερών» ανδρεικέλων, η οποία εκτελεί τα «συμβόλαια θανάτου» της ελληνικής κοινωνίας (με εντολές του 4ου Ράιχ), επιχειρεί να θωρακίσει παραπέρα το ετοιμόρροπο, εγκληματικό (οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά) και εξαχρειωμένο κατοχικό καθεστώς με τέτοιους εφιαλτικούς τρόμο-νόμους ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ποινικής αυθαιρεσίας. Βεβαίως, τέτοιες απόπειρες ποινικοποίησης και φίμωσης του Λόγου αποτελούν και αλάθευτα σημάδια κατάρρευσης και παρακμής. Η κυβέρνηση αυτή καταρρέει και τίποτα δεν μπορεί να τη σώσει, τίποτα δεν μπορεί να αναχαιτίσει την ΟΡΓΗ της κοινωνίας… Και μην ξεχνάμε ότι διώξεις της άποψης και φίμωσης του Λόγου, αποτελούν, κατά κανόνα, και πυροδότες της λαϊκής ΟΡΓΗΣ… Διαβάστε επίσης και το κείμενο:«Ο Κοντονής επαναφέρει τον τρομονόμο του Μητσοτάκη». Εδώ: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2017/06/blog-post_17.html Διαβάστε και τις νέες εφιαλτικές τρόμο-προσθήκες: Άρθρο 27 – Τροποποίηση άρθρου 187 Ποινικού Κώδικα 1. Μετά την παρ. 2 του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα προστίθενται παρ. 2α και 2β ως εξής: «2α. Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξη σε τέτοια, και προκαλεί κίνδυνο τέλεσης των εγκλημάτων αυτών, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. 2β. Όποιος μέσω παροχής οδηγιών, πληροφοριών ή κατευθύνσεων, προκαλεί σε άλλον την απόφαση για συμμετοχή σε συγκεκριμένη εγκληματική οργάνωση, τιμωρείται, αν δεν προβλέπεται βαρύτερη ποινή σύμφωνα με άλλη διάταξη, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.» 2. Μετά την παρ. 3 του άρθρου 187Α του Ποινικού Κώδικα προστίθενται παρ. 3α, 3β και 3γ ως εξής: «3α. Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη των εγκλημάτων των παραγράφων 1 και 4 του παρόντος, και προκαλεί κίνδυνο τέλεσής τους, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα σύμφωνα με άλλη διάταξη. 3β. Όποιος μέσω παροχής οδηγιών, πληροφοριών ή κατευθύνσεων, προκαλεί σε άλλον την απόφαση για συμμετοχή σε συγκεκριμένη τρομοκρατική οργάνωση ή για τέλεση ορισμένης τρομοκρατικής πράξης, τιμωρείται, αν δεν προβλέπεται βαρύτερη ποινή σύμφωνα με άλλη διάταξη, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών αν η προς εκτέλεση πράξη συνιστά κακούργημα και με φυλάκιση ως δύο έτη αν η προς εκτέλεση πράξη συνιστά πλημμέλημα. 3γ. Με τις ποινές της προηγούμενης παραγράφου τιμωρείται όποιος με οποιονδήποτε τρόπο εκπαιδεύει άλλον στην κατασκευή ή χρήση εκρηκτικών, πυροβόλων ή άλλων όπλων, επιβλαβών ή επικίνδυνων ουσιών ή άλλων ειδικών μεθόδων ή τεχνικών ενόψει της διάπραξης του εγκλήματος της παραγράφου 1 του παρόντος, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα σύμφωνα με άλλη διάταξη.». Διαβάστε και εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10620ώρα ανάρτησης: 11:25 π.μ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.