Archives for category: Uncategorized

gregor der grieche
Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017
«Κατασκευή», «διόρθωση» ή ολική καταστροφή της ταυτότητας του ανθρώπου;
του Δημήτρη Πατέλη   Δημοσιεύθηκε στο Εκπαιδευτικό Ενημερωτικό Δίκτυο AlfaVita 3.10.2017 Τείνει να γίνει κοινά αποδεκτό δόγμα στο λόγο που αρθρώνεται στα ΜΜΕ, στα αμφιθέατρα και τελευταία στη Βουλή η αντίληψη για την ύπαρξη πολλών και ρευστών ταυτοτήτων των ανθρώπων. Αυτό αφορά και το ίδιο το φύλο, που αντιμετωπίζεται πλέον σαν να εξαϋλώνεται. Το φύλο λοιπόν χωρίζεται -βάσει των κηρύκων του παραπάνω δόγματος- σε τουλάχιστον πέντε διαφορετικούς παράγοντες: 1. σε αυτό που ορίζει και περιγράφει η βιολογία (γονότυπος και φαινότυπος), 2. σε αυτό που «κατασκευάζεται» κοινωνικά και συμβολικά, 3. σε αυτό που βιώνει το κάθε άτομο, 4. σε αυτό που επιθυμεί και 5. σε αυτό που καταχωρείται νομικά. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι… ισχύουν αυτός ο επιμερισμός σε παράγοντες, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μας τεκμηριώσει επιστημονικά τα γενεσιουργά αίτιά τους, την ιεράρχησή τους, τα είδη και τα επίπεδα των αλληλεπιδράσεών μεταξύ τους αλλά και με άλλους παράγοντες. Από αυτό το δόγμα, που στερείται παντελώς επιστημονικής και μεθοδολογικής βάσης, εμφορείται και το πρόσφατο σχέδιο νόµου «Νοµική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου – Εθνικός Μηχανισµός Εκπόνησης, Παρακολούθησης και Αξιολόγησης των Σχεδίων Δράσης για τα Δικαιώµατα του Παιδιού». Προφανώς, από τον τίτλο ακόμα του νομοθετήματος φαίνεται η διάθεση να προβληθεί η «σπουδή του νομοθέτη» για φροντίδα προς το παιδί άρα και για τον παιδευτικό ρόλο της όλης θεσμικής παρέμβασης… Το σχέδιο νόμου ορίζει τα εξής: «1. Ως ταυτότητα φύλου νοείται ο εσωτερικός και προσωπικός τρόπος με τον οποίο το ίδιο το πρόσωπο βιώνει το φύλο του, ανεξάρτητα από το φύλο που καταχωρίστηκε κατά τη γέννησή του με βάση τα βιολογικά του χαρακτηριστικά. Η ταυτότητα φύλου περιλαμβάνει την προσωπική αίσθηση του σώματος, καθώς και την κοινωνική και εξωτερική έκφραση του φύλου, τα οποία αντιστοιχούν στη βούληση του προσώπου. Η προσωπική αίσθηση του σώματος μπορεί να συνδέεται και με αλλαγές που οφείλονται σε ιατρική αγωγή ή άλλες ιατρικές επιβιβάσεις που επιλέχθηκαν ελεύθερα. 2. Ως χαρακτηριστικά φύλου νοούνται τα χρωµοσωµικά, γονιδιακά και ανατοµικά χαρακτηριστικά του προσώπου, τα οποία συµπεριλαµβάνουν πρωτογενή χαρακτηριστικά, όπως τα αναπαραγωγικά όργανα, και δευτερογενή χαρακτηριστικά, όπως η µυϊκή µάζα, η ανάπτυξη στήθους ή τριχοφυΐας». Οι ορισμοί παρέχονται ως αυταπόδεικτοι και βάσει αυτών, το Άρθρο 3 εισάγει τη «Διόρθωση του καταχωρισµένου φύλου… σε περίπτωση ασυµφωνίας µεταξύ ταυτότητας φύλου και καταχωρισµένου φύλου… ώστε αυτό να αντιστοιχεί στη βούληση, στην προσωπική αίσθηση του σώµατος και στην εξωτερική του εικόνα»! Μάλιστα, η «διόρθωση» μπορεί να γίνει από το 17ο έτος της ηλικίας του ατόμου, και να επαναληφθεί, να γίνει άλλη μια «διόρθωση»-επαναφορά «ταυτότητας φύλου» με έκδοση αντίστοιχης ληξιαρχικής πράξης… Και εδώ διαπιστώνουμε ότι η επιστημονική προσέγγιση, έχει παραχωρήσει τη θέση της σε εύκολες «θέσεις» και «τοποθετήσεις» του συρμού, χωρίς ερευνητικό-μεθοδολογικό έρμα… Γιατί συμβαίνει αυτό; Απλή παρατήρηση της κλιμάκωσης της έκτασης, της έντασης και της συστηματικότητας αυτών των δράσεων θα πείσει και τον πιο δύσπιστο ότι πρόκειται για συντονισμένη εκστρατεία, η οποία συνδέεται με τη στρατηγική της παγκόσμιας κυριαρχίας της χρηματιστικής ολιγαρχίας με όρους νεοαποικιοκρατίας, αποδόμησης των εργασιακών σχέσεων, θέσεων και ρόλων, με τη μετάβαση στην «ελαστική» εργασία και την «απασχολησιμότητα», στη μαζική χρόνια ανεργία, την εξαθλίωση και την επιβολή όρων γενοκτονίας στην εργατική τάξη και το λαό. Όσο αυξάνει η εξαθλίωση και ο εξανδραποδισμός του ανθρώπου απ’ το κεφάλαιο, όσο παραμένουν ανικανοποίητες θεμελιώδεις ανάγκες της προσωπικότητας και της οικογένειας, όσο ο βίος γίνεται αβίωτος και αναξιοπρεπής, τόσο πιο πολύ το κεφάλαιο, τα θεσμικά και εξωθεσμικά όργανά του σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο προβάλλουν και προτάσσουν επίπλαστες ανάγκες και επιθυμίες, πρότυπα και δικαιώματα που συνδέονται με ρευστές μονήρεις ταυτότητες. Έτσι επιτυγχάνεται συστηματική χειραγώγηση προσανατολισμών, προτύπων, συμπεριφορών (πολιτικών, καταναλωτικών, κ.ο.κ.) και μέσω της κατευθυνόμενης υπερδιόγκωσης της έμφυλης προβληματικής. Κρατικοί και διακρατικοί μηχανισμοί (π.χ. Gender Equality in the Council of Europe, Standards and mechanisms, Gender Equality Commission (GEC)National Focal Points, Gender Equality Rapporteurs, European Committee for Social Cohesion, Human Dignity and Equality (CDDECS), το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο ΟΑΣΕ, η ΕΣΔΑ, Μ.Κ.Ο. κ.ο.κ.). επιβάλλουν δέσμη θεσμών, προδιαγραφών και προτύπων και εποπτεύουν τη συμμόρφωση με αυτά των κατά τόπους αρχών. Αυτοί που εξαπολύουν πολέμους και διαπράττουν γενοκτονίες, επιβάλλουν και τα LGBTQ πρότυπα-ταυτότητες, κωδικοποιημένα με το δικό τους τρόπο και προς τα δικά τους συμφέροντα, ως εκ των ων ουκ άνευ στοιχεία «ριζοσπαστικότητας» και ελευθερίας… Οι κατά συρροήν δολοφόνοι και ένοχοι γενοκτονιών και λοιπών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, καπηλεύονται τον πόνο αυτών των ανθρώπων, για να πουλήσουν ανέξοδη και τελικά διαλυτική «θεσμική» φιλανθρωπία και «δικαιωματισμό». Χρηματοδοτούν και προβάλλουν «παρελάσεις υπερηφάνειας», «σπουδές φύλου», «έρευνες και ερευνητές», πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, ΜΜΕ κ.τ.λ. Παίζουν με την ευαισθησία, τον ανθρωπισμό και την κινηματική διάθεση ανθρώπων και τους χειραγωγούν προς όφελός τους κάτω απ’ τη δική τους σημαία. Πρωτοστατούν σε αυτή την επιβολή οι πιο αντιδραστικές δυνάμεις: ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., καθεστώτα όπως αυτά του σιωνιστικού Ισραήλ, των ναζιστικού προσανατολισμού κυβερνήσεων των χωρών της Βαλτικής, η χούντα του Κιέβου και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις, οι οποίες ομοθυμαδόν κατακεραυνώνουν ως «σεξιστές, ομοφοβικούς, τρανσφοβικούς κλπ» όλους/-ες τους/-τις αντιφρονούντες έναντι αυτού του κυρίαρχου προτύπου πλανητικών αξιώσεων… Την ίδια στιγμή στηρίζουν και χρηματοδοτούν αιμοσταγή καθεστώτα (π.χ. Σαουδική Αραβία), με την πιο βάρβαρη και απάνθρωπη σχέση προς τη γυναίκα και προς τις σεξουαλικές μειονότητες, με βασανιστήρια, ακρωτηριασμούς, λιθοβολισμούς, απαγχονισμούς κλπ. Η εξέλιξη των ιδεολογικών σχημάτων-δογμάτων που εξυπηρετούν αυτή την εκστρατεία του κεφαλαίου απαιτεί χωριστή πραγμάτευση, ανέφικτη σ’ αυτό το σημείωμα. Ιδιαίτερο ρόλο έχουν παίξει εδώ γνωστές νεομαρξιστικές τάσεις που τροφοδότησαν αστικά ιδεολογήματα. Από την αλτουσεριανή «ιστορία χωρίς υποκείμενο» στη φουκοϊκή «Μικροφυσική της Εξουσίας», τη «βιοπολιτική» και τη μεταμοντέρνα αναγωγή ταυτότητας και φύλου σε «κοινωνικές-συμβολικές κατασκευές» κατά το δοκούν κ.ο.κ. Μια από τις αφετηριακές αρχές της κονστρουκτσιονιστικής προσέγγισης συνίσταται στην αποδόμηση του νεωτερικού υποκειμένου, στην πολυδιάσπασή του σε πολλαπλά δίκτυα σχέσεων και στην διαμόρφωση «ψηφιδωτών», «κλασματοποιημένων» και «ρευστών» προσωπικοτήτων. Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική των πιο επιθετικών κύκλων του παγκόσμιου κεφαλαίου, έχοντας εν πολλοίς διαλύσει κάθε συλλογικότητα, στοχεύει πλέον ευθέως στην πλήρη αποδόμηση-διάλυση της οικογένειας και της προσωπικότητας, βάλλοντας στη ραχοκοκαλιά τους: στο βιολογικό πυρήνα τους. Τι είναι όμως η προσωπικότητα και η οικογένεια; Σε τι συνίσταται ο βιολογικός τους πυρήνας και πως αυτός συνδέεται με τους εκάστοτε συγκεκριμένους ιστορικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς και ευρύτερα πολιτισμικούς όρους; Είναι η οικογένεια που υπάρχει στη σύγχρονη κεφαλαιοκρατία άριστος θεσμός που αξίζει να την υπερασπιστεί κανείς διαχρονικά; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα απαιτεί συστηματική επιστημονική προσέγγιση. Η επιστημονική κοινωνική θεωρία του μαρξισμού, η μεθοδολογία της Λογικής της Ιστορίας είναι διαλεκτική (βλ. Β. Βαζιούλιν Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑΣ, του ίδιου Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΠΡΟΤΣΕΣ ΚΑΙ Η ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΤΟΥ «Σύγχρονη Εποχή» 1988 και Δ. Πατέλη. Για τη διαλεκτική – υλιστική αντίληψη της Ιστορίας ). Ως εκ τούτου, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο δεν ανάγει τέτοια προβλήματα στη νεοφιλελεύθερη «λογική» των ατομικών δικαιωμάτων (τα οποία μάλιστα επισταμένως αντιδιαστέλλονται στα συλλογικά, ταξικά κ.ο.κ.). Επίσης, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο απορρίπτει μεταφυσικές αντιλήψεις τύπου βιολογικού και νευροφυσιολογικού αναγωγισμού. Δεν μπορεί να είναι θεωρητικά και μεθοδολογικά συγκροτημένη κάθε προσέγγιση που παραπαίει μεταξύ βιολογισμού και κοινωνιολογισμού. Είναι σαφές ότι, στα πλαίσια της περίπλοκης και αντιφατικής διαδικασίας μετασχηματισμού-διαλεκτικής άρσης του βιολογικού απ’ το κοινωνικό στη δομή και την ιστορία της κοινωνικής ανάπτυξης, η σεξουαλική ανάγκη και η αναπαραγωγική λειτουργία ανεξαρτοποιούνται μεν σχετικά η μία απ’ την άλλη, αλλά δεν μπορεί να αποκόπτεται η πρώτη (που ανάγεται μάλιστα στην υποκειμενική «επιθυμία») και να αντιδιαστέλλεται στη δεύτερη μεταφυσικά, λόγω του διατηρούμενου γενετικού και λειτουργικού μεταξύ τους δεσμού. Η όλη προβληματική, εξετάζεται υπό το πρίσμα της συμβολής όλων των σχέσεων, δραστηριοτήτων, στάσεων, συμπεριφορών, θεσμών κ.ο.κ. στην προοπτική της ολόπλευρης ανάπτυξης κάθε προσωπικότητας και συλλογικότητας, στην προοπτική της ενοποίησης της ανθρωπότητας. Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να παίζουμε αυθαίρετα με την αμφιγονική αναπαραγωγή του ανθρώπινου γένους και το βιολογικό πυρήνα της οικογένειας. Ο τελευταίος συνίσταται στις σχέσεις μεταξύ γυναίκας και άνδρα (γενετήσια ορμή και οι συνακόλουθες μεταξύ τους σχέσεις), γονέων και τέκνων (γονεϊκό ένστικτο) στη διαγενεακή αλληλουχία. Οι εκάστοτε ιστορικά συγκεκριμένες μορφές, δομές και λειτουργίες της οικογένειας βασίζονται σε αυτό τον πυρήνα και τον μετασχηματίζουν (βλ. και Φ. Ένγκελς. Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους ). Τη μητριαρχική δομή και το ζευγαρωτό γάμο διαδέχθηκαν οι μορφές πατριαρχικής οικογένειας των εκμεταλλευτικών κοινωνικοοικονομικών σχηματισμών, συνυφασμένες με την ιδιωτική ιδιοκτησία, την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Είναι άκρως ανιστορική, αντιεπιστημονική, αντιδραστική και σκοταδιστική η εξιδανίκευση κάποιας εκδοχής της πατριαρχικής οικογένειας και η «εξήγησή» της βάσει της «θεϊκής βούλησης» ή/και της «φύσης» του άνδρα και της γυναίκας. Όπως έδειξε ο Ένγκελς, η διάλυση της «ενάρετης» οικογένειας επί κεφαλαιοκρατίας μέσω ποικίλων μορφών εμπορευματοποίησης, εκπόρνευσης κ.ο.κ. είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος: της κεφαλαιοκρατικής ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της συνακόλουθης πατριαρχίας. Και μάλιστα, αυτή η διάλυση δεν αφορά μόνο τους αστούς. Διαπερνά σε σημαντικό βαθμό και τις εργατικές οικογένειες, που αντιμετωπίζονται απ’ το σύστημα ως μονάδες κατανάλωσης εμπορευμάτων και υπηρεσιών και κυρίως, παραγωγής και αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης με τη μορφή του εμπορεύματος. Κανένας προοδευτικός άνθρωπος δεν θα θρηνήσει για τη διάλυση της αθλιότητας και της υποκρισίας της κεφαλαιοκρατικής οικογένειας. Το θέμα είναι τι θα τη διαδεχθεί. Υπάρχει λοιπόν πληθώρα συγκεκριμένων ιστορικών μορφών και λειτουργιών της οικογένειας. Ωστόσο, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει ασπόνδυλη οικογένεια, οικογένεια χωρίς τον παραπάνω βιολογικό πυρήνα. Η οικογένεια ως προς το βιολογικό της πυρήνα μπορεί να είναι μόνο ετεροφυλική αμφιγονική. Οποιαδήποτε άλλη συνεύρεση-συμβίωση ατόμων με άλλα κριτήρια δεν συνιστά και δεν μπορεί να συνιστά οικογένεια από την άποψη της ανθρώπινης κοινωνίας, του ανθρώπινου γένους. Και δεν μπορούν να προβάλλουν αξιώσεις σύστασης οικογένειας, άτομα που κατ’ επιλογήν τους (συνειδητά;) θέτουν εαυτούς εκτός των παραπάνω λειτουργιών του βιολογικού πυρήνα της οικογένειας. Ήδη υπάρχουν έρευνες που καταδεικνύουν τις τραγικές επιπτώσεις της τεκνοθεσίας από άλλου τύπου συνευρέσεις-συμβιώσεις στην ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών. Η (αναμφίβολη) ύπαρξη ψυχοσωματικών προβλημάτων και σε παιδιά που γεννιούνται και αναπτύσσονται σε οικογένεια (ετεροφυλική αμφιγονική) δεν συνιστά ορθολογικό επιχείρημα υπέρ της τεκνοθεσίας από εκδοχές (ομοφυλικών κ.ο.κ.) συνευρέσεων, στις οποίες διασφαλίζεται η εξ υπαρχής ανισορροπία. Η θεσμοθέτηση πρακτικών χρήσης «παρένθετης μητέρας» είναι μια μορφή αποτρόπαιης δουλικής εκμετάλλευσης του σώματος και της μητρότητας εκ μέρος πλουσίων γερόντων και λοιπών ατόμων, κινούμενων στο πεδίο διάφορων του βιολογικού πυρήνα της οικογένειας συνευρέσεων-συμβιώσεων, που προβάλλει ως «απελευθερωτική» μόδα, με περισσό κυνισμό. Τα άτομα αυτά αγοράζουν υποκατάστατα «πατρότητας» ή/και «μητρότητας» υποβιβάζοντας ανθρώπους στη σχέση μίσθαρνων αναπαραγωγικών μηχανών. Ο βιολογικός πυρήνας της προσωπικότητας είναι το άτομο από την άποψη των γονοτυπικών και φαινοτυπικών χαρακτηριστικών του, του φύλου, του σωματότυπου, της ιδιοτυπίας του νευρικού του συστήματος, της ιδιοσυγκρασίας του. Η προσωπικότητα δεν ανάγεται σε αυτόν. Εδράζεται σε αυτόν και τον μετασχηματίζει, μιας και συνιστά «διάθλαση» όλου του πλέγματος των κοινωνικών σχέσεων και δραστηριοτήτων στις οποίες εμπλέκεται μέσω αυτού του ατόμου και μονάδα επενέργειας του ανθρώπου στους όρους της ύπαρξής του με τη βοήθεια της συνείδησης και του εποικοδομήματος (και των αντίστοιχων υλικών και οργανωτικών μέσων). Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ηθικό ή ηθικολογικό. Προσδιορίζεται πρωτίστως ιστορικά και επιστημονικά με αντικειμενικούς όρους. Το φύλο δεν είναι και δεν μπορεί να συνιστά αυθαίρετη επιλογή-προτίμηση, «συμβολική κατασκευή», ακόμα και αν αυτή η «επιλογή» γίνεται με την εξ ίσου αυθαίρετη επίκληση κάποιου βιολογισμού ή/και νευροφυσιολογικού αναγωγισμού (είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο στη νεοφιλελεύθερη προβληματική -που υιοθετείται αυτούσια και από ορισμένου τύπου «αριστερά»- συνυπάρχουν αυτές οι εκ πρώτης όψεως εκ διαμέτρου αντίθετες και αλληλοαποκλειόμενες μορφές αναγωγισμού: ακραίου βιολογισμού και ακραίου βουλησιαρχικού κοινωνιολογισμού, χυδαίου υλισμού και ακραίου υποκειμενικού ιδεαλισμού-σενσουαλισμού). Η συστηματική προπαγάνδα του νεοφιλελευθερισμού (και οι συνακόλουθες στοχευμένες θεσμικές παρεμβάσεις) στο εν λόγω ζήτημα, περιλαμβάνει στον πυρήνα της μια βίαιη διέγερση σεξουαλικών προβληματισμών και πρακτικών στα παιδιά (με ειδικά επιδοτούμενα από ΕΕ προγράμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης από το βρεφονηπιακό σταθμό!), συνεπικουρούμενη από αντίστοιχο καταιγισμό στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο, στη μαζική κουλτούρα (καταναλωτισμός, σεξ και βία). Η διέγερση του σεξουαλικού στοιχείου σε ηλικιακές βαθμίδες όπου (ορμονικά και ανατομοφυσιολογικά) είναι αδύνατο τόσο να συνδεθεί με την αναπαραγωγική λειτουργία όσο και να συνειδητοποιηθεί, ευνοεί την εγχάραξη-ενστάλαξη-επιβολή της αντίληψης ότι η σεξουαλική διέγερση-απόλαυση-επιθυμία είναι μια ανάγκη, ή μάλλον επιθυμία ακατάληπτη (που ενισχύεται ως υποκειμενική-ατομική επιθυμία ηδονιστικής κατανάλωσης, όπως π.χ. η επιλογή-προτίμηση τροφής, ένδυσης, στιλ κ.ο.κ.), εξ υπαρχής άσχετη με την αναπαραγωγή. Η πρακτική της χορήγησης αναστολέων ορμονών και επεμβάσεων αλλαγής φύλου σε παιδιά συνιστά ειδεχθές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Δεν είναι τυχαία η συστηματική απόρριψη της λογικής των φυσικών και κοινωνικών αναγκών και η υποκατάστασή της στην επιστήμη και στις ιδεολογικές & πολιτικές πρακτικές κάποιων από την εξ’ υπαρχής ανορθολογικά ερμηνευόμενη υποκειμενική «επιθυμία»… Βασικός στόχος: η αποτροπή της συγκροτημένης και επιστημονικά θεμελιωμένης συλλογικής πάλης για την προοπτική της επαναστατικής ενοποίησης της ανθρωπότητας, του κομμουνισμού. Η αποδόμηση κάθε αντικειμενικής ή και αντικειμενότροπης βάσης αναφοράς της προσωπικότητας και της συλλογικότητας (συμπεριλαμβανομένου και του βιολογικού πυρήνα τους), η υπονόμευση της δυνατότητας συνειδητοποίησης και ορθολογικής ιεράρχησης των αναγκών, άρα και των συμφερόντων, οδηγεί σε ακύρωση κάθε κοινωνικά σημαντικής ατομικής και συλλογικής σκοποθεσίας. Τα παραπάνω οδηγούν σε αντίστοιχη απώλεια κάθε δυνατότητας συγκρότησης του ανθρώπου ως υποκειμένου, στη μετατροπή του ανθρώπου σε ένα «ευέλικτο», «άμορφο», ασπόνδυλο ον, με ανύπαρκτη-απροσδιόριστη-αδιάγνωστη κ.ο.κ. ταυτότητα, σε ένα ουσιαστικά άβουλο και χειραγωγήσιμο ον. Εδώ εντάσσονται τα νεοφιλελεύθερα-μεταμοντέρνα δόγματα «κοινωνικής/συμβολικής κατασκευής» φύλου, κοινωνικής τάξης, πολιτικής & ιδεολογίας, έθνους, πατρίδας κ.ο.κ. Πίσω από την πολυχρωμία ρευστών ταυτοτήτων κ.ο.κ. αποκαλύπτεται στην κρίση και στον πόλεμο η σκοπιμότητα μετατροπής των ανθρώπων σε χύδην μάζες, αδρανείς ή και επιθετικά ταγμένες στις εκάστοτε επιλογές κατασκευών και αναδομήσεων των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου. Στη θέση των παραδοσιακών, μονοφωνικών «μεγάλων αφηγήσεων», έρχονται οι μικρές, καθημερινές, πολυφωνικές αφηγήσεις, που υπερτονίζουν τις πολιτισμικές (γλωσσικές, θρησκευτικές κλπ.) ιδιαιτερότητες, επιμέρους διαφορές κ.ο.κ. και οδηγούν στην θεωρητική νομιμοποίηση της πολυδιάσπασης των κοινωνικών σχέσεων και της αποδόμησης των κοινωνικών υποκειμένων… Είναι εντυπωσιακός ο βαθμός διείσδυσης της αστικής ιδεολογίας, ο βαθμός ενσωμάτωσης των πλέον αντιδραστικών, ανορθολογικών και αντιεπιστημονικών αρχών από ορισμένου τύπου διανόηση και «αριστερά». Αυτό φαίνεται και με την άρδην υιοθέτηση εκ μέρους τους των ακραίων νεοφιλελεύθερων δογμάτων περί a priori απόλυτης ισχύος των παντοειδών υποκειμενικών, αυθαίρετων, μερικών, «πολυφωνικών», ατομικών, κ.ο.κ. ταυτοτήτων και δικαιωμάτων, πάντα σε αντιδιαστολή με οτιδήποτε μπορεί να συγκροτηθεί και να ορθώσει το ανάστημά του συλλογικά, στη βάση αντικειμενικών κοινωνικών αναγκών και νόμων, επιστημονικά εγνωσμένων αναγκών συλλογικών αγώνων. Προβάλλουν μάλιστα την τοποθέτηση των αντίστοιχων ατομικών δικαιωμάτων στην πρώτη θέση των διεκδικήσεων, ως κριτήριο «αριστερής», «ριζοσπαστικής» και «κινηματικής» καθαρότητας. Είναι γεγονός ότι στην κρίση και στον πόλεμο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα γεννά αυθόρμητα συμπεριφορές ατομικισμού και κανιβαλισμού. Το καθεστώς προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτρέψει την επαναστατικοποίηση της εργατικής τάξης και συνολικά του λαού, μέσω της εξαπάτησης (που πατά στις διαδεδομένες αυταπάτες, της εξαγοράς, του «διαίρει και βασίλευε» και της ωμής απειλής ή/και χρήσης βίας. Οι παραπάνω διακρίσεις, η άσκηση βίας κ.ο.κ. έναντι ατόμων δεν αίρονται με αμφίβολης βάσης αστικά νομοθετήματα και θεσμούς. Επιπλέον, στη βάση της γενικευμένης κρίσης και εξαθλίωσης, η εσπευσμένη θεσμοθέτηση από την άρχουσα τάξη στη βάση των μεταμοντέρνων νεοφιλελεύθερων δογμάτων περί «ταυτοτήτων», εκλαμβάνεται αυθόρμητα απ’ τους απλούς ανθρώπους ως γενικευμένος εκφυλισμός ενός άδικου και ανήθικου συστήματος, που στρέφεται κατά των ανθρώπων και της ίδιας της οικογένειας. Αυτή η -κατά βάση υγιής- αυθόρμητη αντίδραση των μαζών, αποτελεί εξαιρετικά ευνοϊκό έδαφος για την άνοδο του φασισμού. Ο τελευταίος προβάλλει έντεχνα ως «ριζοσπαστική δύναμη εξαγνισμού» της κοινωνίας από φαινόμενα σήψης και εκφυλισμού. Η ιστορική έρευνα έχει καταδείξει πόσο σημαντικός ήταν αυτός ο κοινωνικο-ψυχολογικός παράγοντας για τη νίκη των ναζί στη Γερμανία, στη βάση της κρίσης και των εκφυλιστικών φαινομένων της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης». Το θέμα της σχέσης φασισμού και ομοφυλοφιλίας απαιτεί ειδική εξέταση. Στην ηγεσία του ναζιστικού κόμματος οι ομοφυλόφιλοι είχαν περίοπτη θέση, με επικεφαλής τον Ερνστ Ρεμ, ηγέτη των ταγμάτων εφόδου (Sturmabteilung) με δύο εκατομμύρια μέλη και διεκδικητή της ηγεσίας του κόμματος. Ο Ρεμ είχε την πλήρη στήριξη του Χίτλερ και του Χίμλερ. Μετά την άνοδο του κόμματος στην εξουσία, με στόχο την απαλλαγή από το «ριζοσπαστισμό» και τις ηγετικές αξιώσεις των ταγμάτων εφόδου και του Ρεμ, οργανώθηκε μια σφαγή της ηγεσίας των SA, η οποία έγινε γνωστή ως η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών και δρομολογήθηκε η πολιτική διωγμού των ομοφυλοφίλων από το Τρίτο Ράιχ. Επομένως, η σχέση του φασισμού προς την ομοφυλοφιλία (διαδεδομένη κατά τη μακροχρόνια παραμονή ανδρών σε συνθήκες στρατιωτικής/παραστρατιωτικής απομόνωσης και ενισχυόμενη από τη νιτσεϊκών καταβολών φασιστική λατρεία της «θέλησης για δύναμη», της βίας, της «ανδρικής ρώμης και του σώματος») ήταν άκρως εργαλειακή και καιροσκοπική. Όπως άλλωστε και η μετέπειτα αυτοπροβολή τους ως δύναμης των πατροπαράδοτων αρχών, της τάξεως και της ηθικής… Αυτό φαίνεται και στα σύγχρονα ιδεολογικοπολιτικά μορφώματα της φασίζουσας ή/και φασιστικής νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς, όπως π.χ. στην δεδηλωμένης λεσβίας ηγέτιδας του AFD στη Γερμανία. Όσο οι κομμουνιστές και η αριστερά δεν αρθρώνουν λόγο επιστημονικά τεκμηριωμένο, θετικό και επιθετικό για αυτά τα θέματα, όσο κάποιοι σέρνονται στην ουρά της ημερήσιας διάταξης του ακραίου νεοφιλελευθερισμού με όρους κινήματος, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για να αυτοπροβάλλονται ως θεματοφύλακες των αρχών της κοινωνίας οι πιο μαύρες δυνάμεις του σκοταδισμού, ο αντιδραστικός κλήρος και ο φασισμός. Είναι δεδομένο ότι οι κομμουνιστές τάσσονται κατηγορηματικά εναντίον κάθε διάκρισης, προσβολής και καταπίεσης ανθρώπων με βάση την εμφάνιση, τις σεξουαλικές προτιμήσεις και τις ιδιαιτερότητες κάθε ατόμου και άρα, υπέρ των δικαιωμάτων εκείνων που διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Ωστόσο, για αυτούς δεν μπορεί να συνιστά αυτοσκοπό η διεκδίκηση δικαιωμάτων μεμονωμένων ατόμων, μειονοτήτων, ομάδων κλπ. Σκοπός των κομμουνιστών είναι η κοινωνία στην οποία η ολόπλευρη ανάπτυξη των δημιουργικών δυνατοτήτων της κάθε προσωπικότητας είναι όρος για την ανάπτυξη της κοινωνίας. Άρα, στο επίκεντρο του αγώνα τους, βρίσκεται η επιδίωξη της εξάλειψης όλων εκείνων των όρων που θέτουν φραγμούς στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας και της συλλογικότητας των ανθρώπων και η θετική οικοδόμηση αντικειμενικών όρων που θα συμβάλλουν με το βέλτιστο τρόπο σε αυτή την ανάπτυξη (βλ. Δ. Πατέλης. Δικαιοσύνη και προοπτικές ενοποίησης της ανθρωπότητας). Οι όποιες διεκδικήσεις δικαιωμάτων, στερούνται νοήματος εάν δεν συνδέονται οργανικά με αυτό το στρατηγικό σκοπό. Η επίτευξη αυτού του σκοπού, συνιστά και τη θετική βάση της υπέρβασης κάθε μορφής διάκρισης, εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Οι ολόπλευρα αναπτυσσόμενες προσωπικότητες της κομμουνιστικής κοινωνίας θα δομήσουν σε αντίστοιχη βάση και τις οικογενειακές τους σχέσεις, με αντίστοιχο μετασχηματισμό του βιολογικού πυρήνα της οικογένειας αλλά και συνολικά της βιολογίας του ανθρώπου, του ανθρώπινου γένους. Αυτό δεν θα γίνει με όρους αυθαίρετων γενετικών παρεμβάσεων με ασύλληπτες επιπτώσεις, όπως γίνεται σήμερα με τις βιοτεχνολογίες στα χέρια των μονοπωλιακών ομίλων με κριτήριο την άντληση μονοπωλιακών υπερκερδών, είτε με αυθαίρετες ορμονικές, βιοχημικές και χειρουργικές (προσθετικές, αφαιρετικές κλπ) επεμβάσεις κατά το δοκούν, στη βάση αγοραίων προτύπων και αυθαίρετων επιθυμιών ρευστών «ταυτοτήτων». Θα γίνει συνειδητά, από την ενοποιημένη ανθρωπότητα, η αυτοματοποίηση της παραγωγής της οποίας θα οδηγήσει στη βιολογικοποίησή της μετά λόγου γνώσεως (με την επιστήμη στην υπηρεσία των πραγματικών αναγκών της ανθρωπότητας). Θα γίνει και ως επιτακτική ανάγκη της διεξόδου της ανθρωπότητας στο διάστημα σε μαζική κλίμακα (δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ εγκαινίασε τη διαστημική εποχή της ανθρωπότητας). Μέσω «Συλλογικότητα αγώνα για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ»      sibilla-grgregor der grieche στις 4.10.17Κοινή χρήση 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούgregor der griecheMünchen, Bayern, GermanyΠροβολή πλήρους προφίλΑπό το Blogger.

Advertisements

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017
Τώρα επιχειρείται και η κατάργηση των ξεχωριστών φύλων…

 Το Μάιο του 2014 γράφαμε, μεταξύ άλλων στο άρθρο μας: «Επιχειρούν να καταργήσουν και τα «όρια» των φύλων…»: «ΟΛΑ στο μίξερ της Νέας Τάξης… Η ιδεολογία της Νέας Εποχής (το έχουμε αναλύσει κουραστικά) είναι η ισοπέδωση των ΠΑΝΤΩΝ, μέσω των παρά φύση επιμειξιών και των ποικίλων διαστροφικών νοσημάτων που η ίδια η κακουργία της πλανητικής αγοράς και των μηχανισμών της παράγει και αναπαράγει.Αυτή η ιδεολογία της μολυσματικής και διαστροφικής ισοπέδωσης (ή η ιδεολογία του «πολτού») παράγεται και αναπαράγεται σε όλα τα επίπεδα: Πολιτικό, κοινωνικό, πνευματικό, ψυχολογικό, σεξουαλικό κ.λπ… Από την κατάργηση των τάξεων (πάλη των τάξεων) φτάσαμε στο ΤΕΛΟΣ των Εθνών, της Ιστορίας, των Ιδεών (ιδεολογιών) κ.λπ… Στόχος της Νέας Τάξης είναι η κατάργηση κάθε ταυτότητας: Κοινωνικής, πολιτικής, πολιτισμικής, ιστορικής, εθνικής, σεξουαλικής κ.λπ… ΤΩΡΑ οι σαλπιγκτές του πλανητικού φασισμού σαλπίζουν και το ΤΕΛΟΣ των δύο ξεχωριστών φύλων…». Το άρθρο εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=8943 Σήμερα η «αριστερή» κυβέρνηση του 4ου Ράιχ καταθέτει νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου: Προωθεί νομοθετικά, δηλαδή, το ΤΕΛΟΣ των δύο ξεχωριστών φύλων. Αυτή η κυβέρνηση, όπως ήδη έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές, ήρθε να δώσει τις χαριστικές βολές στην ελληνική κοινωνία και το λαό της: Να εκτελέσει όλα τα «συμβόλαια θανάτου» της Νέας Τάξης τα οποία δεν θα μπορούσε να εκτελέσει ούτε η μοχθηρία της Δεξιάς… Το μακάβριο αυτής της πράξης(των χαριστικών βολών) είναι τούτο: Εμφανίζονται οι δολοφονικές εκτελέσεις με …προοδευτικό μαντύα. Εκτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ τα «συμβόλαια θανάτου» του 4ου Ράιχ και αυτόν τον αποτροπιασμό τον εμφανίζει σαν «αναγκαιότητα» και «πρόοδο»… Επιβάλλει και νομιμοποιεί αυτή η «αριστερή» κυβέρνηση ό,τι το πιο παρακμιακό και διεστραμμένο της «ελεύθερης αγοράς» και της χρηματιστηριακής κακουργίας, στο όνομα της προοδευτικότητας:Ντύνει όλα τα νοσήματα της καπιταλιστικής σήψης και παρακμής με το μανδύα της …προοδευτικότητας… Έτσι έσπευσε αυτή η «προοδευτική» κυβέρνηση της …υστερικής ΠΑΡΑΚΜΗΣ, αρχικά, να αναγάγει την ομοφυλοφιλία, μια κοινωνική και ψυχολογική διαστροφή, σε ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ… Κατόπιν έσπευσε να νομιμοποιήσει τους γάμους των ομοφυλοφίλων και την υιοθεσία ανάμεσα στα ομόφυλα ζευγάρια. Τώρα προωθεί το νομικό πλαίσιο για το ΤΕΛΟΣ των δύο φύλων… Εκτελεί, δηλαδή, δουλικά και με υστερικό ζήλο όλους τους στρατηγικούς στόχους του πλανητικού, χρηματιστηριακού κεφαλαίου: Τη διάλυση των κοινωνιών και τη μετατροπή τους σε πολυπολιτισμικό «χυλό», σε ασύνδετα και ανταγωνιστικά «τεμάχια». Είναι γνωστό ότι διαλύεις τη συνοχή μιας κοινωνίας όταν τη μετατρέπεις σε πολιτική και ηθική ζούγκλα, όταν υψώνεις τη σήψη και τις κοινωνικές και ψυχολογικές διαστροφές, τα «κόπρανα» αυτής της σήψης, σε «ατομικό δικαίωμα», σε «πολιτικό αίτημα». Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, το γιατί αυτά τα «αριστερά» ανδρείκελα, οι μεγαλύτεροι πολιτικοί απατεώνες της ελληνικής ιστορίας, διατηρήθηκαν και διατηρούνται στην εξουσίας (από τους νέους αποικιοκράτες) περισσότερο από κάθε άλλη κατοχική κυβέρνηση… Εκτελούν τα «συμβόλαια θανάτου», εκείνα που δεν θα μπορούσαν να εκτελέσουν οι άλλοι διαχειριστές των νέων αποικιοκρατών… Και μάλιστα πολλά από αυτά, όπως αυτά που ανάγουν την ΠΑΡΑΚΜΗ και τη ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ σε πολιτικό ΔΙΚΑΙΩΜΑ, με τη ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ των πάντων: και όλων, σχεδόν, των ποικιλιών της «αριστεράς»… Σε αυτά τα ζητήματα απαστράπτει, ιδιαίτερα, η νεοαταξική ενσωμάτωση των ποικιλιών της «αριστεράς»…ώρα ανάρτησης: 9:20 π.μ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017
Η «αριστερή» εφημερίδα «Il Manifesto» λογόκρινε τη χρυσή πένα της για τη Βενεζουέλα!
Από το «PRESS-GR»Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκαςhttp://nikosklitsikas.gr/Geraldina Colotti… η ιστορική πένα της ιταλικής αριστερής δημοσιογραφίας γιαθέματα εξωτερικής πολιτικής κι ειδικότερα η πρύτανης για τη Λατινική Αμερική δέχθηκε κόκκινη κάρτα από την ιστορική εφημερίδα Il Manifesto, της πάλαι ποτέ επαναστατικής αριστεράς και σήμερα -όσο κι αν πονάει όσους έζησαν συγκλονιστικά γεγονότα και αγώνες τη δεκαετία του ’70 κι έχουν βαθείς συναισθηματικούς δεσμούς- μια Εφημερίδα των Συντακτών στην υπηρεσία του Σόρος.Η Geraldina Colotti, δημοσιογράφος, συγγραφέας, διανοούμενη, απεσταλμένη της εφημερίδας Il Manifesto στη Βενεζουέλα, δεν δέχθηκε να διαστρεβλώσει την αλήθεια κι έδωσε η ίδια με… περίσσια γενναιότητα και θάρος το τέλος, εμείς θα λέγαμε τη χαριστική βολή στη δήθεν αριστερή Il Manifesto, επιλέγοντας να μην υπηρετήσει το δουλικό καθεστώς των ΜΜΕ, τη δημοσιογραφική πορνεία:«Προς όλες και όλους. Βρίσκομαι στη Βενεζουέλα όπου η δεξιά ετοιμάζεται για την «ώρα μηδέν» ώστε να εμποδίσει τη Συνταγματική Εθνοσυνέλευση  που θα μπορούσε να φέρει μια κατάσταση παρόμοια με τα Σοβιέτ. Θα βάζω εδώ τα άρθρα που δεν θα βλέπετε πλέον στο Il Manifesto και μπορείτε να τα διαδίδετε…Ο Μαδούρο στο στόχαστρο της CiaGERALDINA COLOTTIΚαράκας». Κι όταν στη διάδοση του ψέματος και της παραπληροφόρησης εναντίον της κυβέρνησης του Μαδούρο βρίσκεται μια συνεργατική «εφημερίδα των συντακτών», που μάλιστα επιμένει ότι είναι «κομμουνιστική εφημερίδα», ας σκεφτούμε τι συμβαίνει με τα άλλα ΜΜΕ και πως κυριαρχεί, ή σωστότερα εξαγοράστηκε το σύνολο των δημοσιογράφων. Η αργυρώνητη δημοσιογραφική πορνεία στο μεγαλείο της!Η Geraldina που εκδιώχθηκε από την Il Manifesto γιατί ήταν πολύ αριστερή η πένα της και γιατί δεν αποδέχθηκε να στρογγυλέψει την επίθεση της Cia εναντίον του Μαδούρο, όπως δεν δίστασε να το κάνει υπέρ της Συρίας και να συνταχθεί με τους «μετριοπαθείς» εξεγερμένους του «ελεύθερου συριακού στρατού», ή τους δήθεν «προοδευτικούς» Κούρδους, ή με τους νεοναζί τουΝτονμπάς, αξίζει τη δική μας αλληλεγγύη.«Δυστυχώς  αποφάσισαν να με λογοκρίνουν» επισημαίνει η Geraldina Colotti… όμως δεν συμβιβάζεται και δεν υποκύπτει… η εφημερίδα που ψευδώς διακηρύσσει ότι είναι «κομμουνιστική» ξεβρακώνεται… Για τις απαιτήσεις της Cia «Il Manifesto» χάνει τη «χρυσή υπογραφή», την χωρίς διακοπή 20χρονη μαχητική δημοσιογραφική συνεργασία με την Geraldina Colotti.Δεν θα δούμε ποτέ στα ΜΜΕ αυτές τις στιγμές που έκλεισαν τον προεκλογικό αγώνα… Γι’ αυτό φίμωσαν και τηνGeraldina Colotti από την «Il Manifesto»…Την Κυριακή 30 Ιούλη ψηφίζουν στη Βενεζουέλα, εκλέγουν τους αντιπροσώπους για τη Συνταγματική Εθνοσυνέλευση, που διεξάγονται σύμφωνα με το Σύνταγμα της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας. Ο προεκλογικός αγώνας κι οι μαζικές συγκεντρώσεις του λαού έδειξαν πως ο Τσάβες ΖΕΙ. Τα ΜΜΕ, «αριστερά» και δεξιά, στρατευμένα από τις μυστικές υπηρεσίες αποσιωπούν την τεράστια λαϊκή θέληση να μην επιστρέψει ηΜπολιβαριανή Δημοκρατία στις αγκάλες του ΔΝΤ και των πολυεθνικών.Ο Πρόεδρος Μαδούρο ήδη απάντησε στην ανεπάγγελτη υπάλληλο του 4ου Ράιχ, την Φεντερίκα Μογκερίνι: Ηχηρό χαστούκι στη Μογκερίνι και Ε.Ε.!Το μήνυμα που έστειλε σήμερα στους ιμπεριαλιστές η συντρόφισσα Maria Iris Varela, πρώην υπουργός σωφρονιστικού συστήματος κι υποψήφια για την Εθνική Συντακτική Συνέλευση (ANC), τα λέει ΟΛΑ: «Σήμερα περισσότερο από ποτέ, όπως είπε ο Τσάβες: Να πάτε να γαμηθείτε, Γιάνκηδες σκατιάρηδες!».Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε από αυτή την εξέλιξη στη γειτονική χώρα, είναι τα νέα όπλα του υπέρ-εθνικού κεφαλαίου σήμερα που καταδυναστεύουν τους λαούς:1. Ο ρόλος των «Radical chic»… Των πολιτικών κομμάτων της «ανανεωτικής, δικαιωματικής, μεταρρυθμιστικής αριστεράς» σε όλες τους τις μεταμορφώσεις και «διαφοροποιήσεις. Πρόκειται για εκείνα τα πολιτικά κόμματα που προσφέρουν υπηρεσίες στη νέα τάξη. Τα εντοπίζουμε από τους «αγώνες» τους για «ανοιχτά σύνορα», την υπεράσπιση της «αραβικής άνοιξης» και των «πολύχρωμων επαναστάσεων», τη στήριξη και συνεργασία με το σιωνιστικό-ναζιστικό καθεστώς στη Μέση Ανατολή, τα «δικαιώματα των ομοφυλόφιλων» στο ίδιο επίπεδο αγώνα με τις εξαθλιώσεις των λαών, η στήριξη της παράνομης μετανάστευσης κι όλα όσα μας βομβαρδίζουν τα ΜΜΕ. 2. Η δημοσιογραφική πορνεία με αιχμή την «αριστερή» δημοσιογραφία.Η εξαγορά όλων των πάλαι ποτέ ιστορικών εφημερίδων της πάλαι ποτέ αριστεράς, όπως η γαλλική «Libération», η ιταλική «Il Manifesto», αλλά κι η αγγλική «Guardian» (ιστορική εφημερίδα της αριστερής πτέρυγας των Εργατικών).Δεν πρόκειται για τυχαία επιλογή του «φιλάνθρωπου» Σόρος η προβολή των θέσεων του από την αγγλικήGuardian (Φλεβάρης του 2016) όπου επισημαίνει πως η απειλή για την Ευρώπη δεν είναι η ISIS, αλλά ο Πούτιν.Υ.Γ. Τη Geraldina Colotti συναντάμε:Προσωπική σελίδα! ΕΔΩF/B: ΕΔΩ Η Geraldina με τον εργάτη στο επάγγελμα πρόεδρο Nicolas Maduro, στο ΚαράκαςΤο κλείσιμο του προεκλογικού αγώνα  στη Μπολιβαριανή Δημοκρατία, που θα δείτε στα ΜΜΕ και η δήλωση Μαδούρο «Míster Trump, go home»:στις Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2017Κοινή χρήση 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Δημιουργία Συνδέσμου‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017
Οι καθεστωτικές συναυλίες και ο Σαββόπουλος
Τέχνη και Εξουσία είναι δύο καταστάσεις ασυμφιλίωτα εχθρικές. Η Τέχνη μπορεί να υπάρξει και να αναπτυχθεί μόνο ως λειτουργία αμφισβήτησης της εξουσίας, ως λειτουργία ασυμβίβαστη με τις καθεστωτικές επιταγές, με την καθεστωτική παρακμή και με κάθε μορφή κοινωνικής αποσύνθεσης και πνευματικής καθίζησης… Η Τέχνη σήμερα έχει ανάγκη από μια ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ αγωνιστική και ανατρεπτική. Μόνο η συνείδηση της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ της καπιταλιστικής σήψης και παρακμής μπορεί να δώσει ξανά ζωή και προοπτική στην καλλιτεχνική δημιουργία, στην Τέχνη και στη Σκέψη…Αυτά που εμφανίζονται σήμερα ως καλλιτεχνικά δημιουργήματα είναι υποπροϊόντα της καπιταλιστική αποσύνθεσης, θεάματα ύπνωσης και αποβλάκωσης, ιδεολογικά δηλητήρια των κυρίαρχων χρηματιστηριακών ελίτ: Των μαφιόζων του χρήματος… Προς αυτήν την ίδια στρατηγική κατεύθυνση (της ναρκωτικής χειραγώγησης και καθεστωτικής υποταγής) λειτουργούν και τα ποικίλα θεάματα των φεστιβάλ, των συναυλιών, των «καλλιτεχνικών» σόου, αλλά και των τηλεοπτικών εκπομπών («στην υγειά σας ρε παιδιά» κ.α…). Ενδεικτικά: Κάποιες σχετικές αναλύσεις: Περί Τέχνης, εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7829 Ακόμα: α). «Οι καμαρίλες του καλλιτεχνικού εκχυδαϊσμού» β). «Ο παροξυσμός της κραιπάλης» ΕΔΩ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3031 Ακόμα: «ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ ΤΩΝ ΚΟΡΟΪΔΩΝ» ΕΔΩ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5147 Τη συνταγή την είχε ανακαλύψει ο ρωμαϊκός καισαρισμός: «Άρτος και θεάματα»! Οι καίσαρες της ιμπεριαλιστικής παρακμής, η σημερινή εξουσία της Νέας Τάξης έχει …εξαφανίσει τον άρτο και προβάλλει αχαλίνωτα τα θεάματα, τα τελετουργικά υπερθεάματα… Ιδιαίτερα τα προϊόντα και τα υποπροϊόντα της σήψης και παρακμής του συστήματος ανυψώνονται σε υπερθεάματα των «νέων αξιών», σε «κατακτήσεις» της «προόδου» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»: Κάθε διαστροφή και ανωμαλία, κάθε νοσηρό και παρακμιακό, κάθε δηλητήριο της καπιταλιστικής αποσύνθεσης «ντύνεται» με τις πολύχρωμές φορεσιές της «προόδου» και τις πανηγυρικές, εμπορικές παρελάσεις των «κινημάτων»!!! Οι συναυλίες αποτελούν το προνομιακό «μέσον» για τον εθισμό των «καταναλωτών» (των λαϊκών στρωμάτων) στην καθεστωτική ύπνωση και νάρκωση: Είναι ένα «αθώο» (δεν υπάρχει τίποτα το «αθώο») μέσον χειραγώγησης και υποταγής των λαών στο καθεστώς και σε κάθε εξουσία. Οι συναυλίες δεν έχουν καμία σχέση με την Τέχνη, απλώς αποτελούν την ακραία και συχνά χυδαία εμπορευματοποίηση των καλλιτεχνικών ιστορικών κατακτήσεων. Μια εμπορευματοποίηση που απονευρώνει και πολτοποιεί τις ιστορικές καλλιτεχνικές κατακτήσεις, συνακόλουθα τις καθιστά ανώδυνες και τις ενσωματώνει στο σύστημα. Οι συναυλίες και τα «καλλιτεχνικά» υπέρ-θεάματα αφυδατώνουν και ισοπεδώνουν τις κοινωνικές-αγωνιστικές δομές ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ που γέννησαν τα μεγάλα καλλιτεχνικά δημιουργήματα… Έτσι αφαιρείτε από το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ αυτών των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων η επαναστατική του δυναμική, η δυναμική της ασυμβίβαστης αμφισβήτησης του καθεστώτος (αυτή που γέννησε αυτά τα έργα) και το καλλιτεχνικό προϊόν μετατρέπεται σε «εργαλείο» καθεστωτικής ύπνωσης και χειραγώγησης… Στις συναυλίες και γενικά στα «καλλιτεχνικά» υπερθεάματα διακρίνεις καθαρά την καθεστωτική «στάμπα», την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ της υποταγής στο σύστημα. Στην πρόσφατη συναυλία του Σαββόπουλου στο Καλλιμάρμαρο αυτό γίνεται ορατό και δια γυμνού οφθαλμού και σκανδαλωδώς προκλητικό. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε κάτω από την ιδεολογική ομπρέλα:«όλοι μαζί μπορούμε»: Η «θετική» παραλλαγή του «μαζί τα φάγαμε»… Το «όλοι μαζί μπορούμε» αποτελεί το κεντρικό σλόγκαν του καθεστώτος. Κάθε κυβερνητική «αλητεία» και κάθε καθεστωτικό κόμμα προβάλει, υστερικά», το «όλοι μαζί μπορούμε»: Ιδεολογικό και πολιτικό αίτημα του κεφαλαίου και των κομματικών υπηρετών του με στόχο να χειραγωγήσουν και να ΥΠΟΤΑΞΟΥΝ τα θύματα της δικής τους εκμετάλλευσης στους δικούς τους σκοπούς, σκοπούς περαιτέρω καταλήστευσης των θυμάτων… Σήμερα, το «όλοι μαζί μπορούμε» αποτελεί και μακάβριο χλευασμό του ελληνικού λαού. Τον καλεί («όλοι μαζί μπορούμε») να αποδεχτεί και να νομιμοποιήσει τα κυβερνητικά και κομματικά ανδρείκελα του 4ου Ράιχ, να αποδεχτεί και να «αγωνιστεί» για τη συνέχιση της γενοκτονίας του και της ΦΡΙΚΗΣ… Σήμερα το «όλοι μαζί μπορούμε» σημαίνει ΑΠΟΔΟΧΗ της μετατροπής της Ελλάδας σε ΑΠΟΙΚΙΑ, αποδοχή του αφανισμού μας… Αυτό είναι το ιδεολογικό στίγμα της συναυλίας του Σαββόπουλου:Το στίγμα της ΤΑΥΤΙΣΗΣ του ελληνικού λαού με τις δυνάμεις της νέας κατοχής μας… Θα μείνουμε στο Σαββόπουλο διότι εκφράζει και αποτυπώνει, σε καλλιτεχνικό επίπεδο, καλύτερα από κάθε άλλο Έλληνα καλλιτέχνη, το κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο της εκρηκτικής ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας.Το φαινόμενο αυτό άρχισε να εκδηλώνεται ρωμαλέα, σε όλο τον κόσμο, στα μέσα της δεκαετίες του ΄60. Κορυφώθηκε με το Γαλλικό Μάη του ’68 και με τα δυναμικά κινήματα νεολαίας στη δεκαετία του ’70. Στην Ελλάδα άρχισε να αναπτύσσεται εκρηκτικά από το 1965, αλλά η δικτατορία των συνταγματαρχών το ανέκοψε… Πρόλαβε, ωστόσο να αποτυπωθεί και στο τραγούδι με τις μπουάτ και το «νέο κύμα». Από δω αρχίζει και η «ιστορία» του Σαββόπουλου, το καλλιτεχνικό του βελόνιασμα από την «επαναστατική» ριζοσπαστικοποίηση της μικροαστικής νεολαίας. Η δικτατορία, όπως είπαμε το ανέκοψε (το φαινόμενο της ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας), αλλά δεν το κατάργησε. Αντίθετα το συμπίεσε και του έδωσε πιο βίαια εκρηκτικότητα,αλλά με λιγότερο βάθος συνείδησης, δηλαδή χωρίς να έχει την αναγκαία κινηματική ωρίμανση και αφομοιωτική ικανότητα. Η κορύφωση αυτής της ριζοσπαστική έκρηξης ήταν εξέγερση στο Πολυτεχνείο το 1973. Η καθυστερημένη έκφραση της νεολαιίστικης εξέγερσης στην Ελλάδα γέννησε πολλές απομιμήσεις και μηχανικές αντιγραφές των ξένων αγωνιστικών εμπειριών. Συχνά οι διεθνείς εμπειρίες δεν «χωνεύτηκαν» και δεν ενσωματώθηκαν οργανικά στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά μεταφέρθηκαν «αμάσητες» και μηχανικά… Το ίδιο συνέβηκε και στην καλλιτεχνική έκφραση των ριζοσπαστικών εκρήξεων:«κλοπές», αντιγραφές, απομιμήσεις ξένων μουσικών προτύπων και καλλιτεχνικών φορμών, ακόμα και σε επίπεδο «κλοπής» και αυτούσιων αντιγραφών ποιητικών στίχων… Ο Σαββόπουλος, σαν ο πιο ικανός και εμπορικός εκφραστής του ριζοσπαστισμού της νεολαίας, αποτυπώνει πιο ορατά όλα τα χαρακτηριστικά των «αντιγραφών» και μηχανικών απομιμήσεων: Από τις μουσικές «δομές» του Μπόμπ Ντίλαν μέχρι ποιητικούς στίχους, ξένων και Ελλήνων ποιητών… Ο Σαββόπουλος στην πραγματικότητα δεν μπόρεσε να αποτυπώσει το ΒΑΘΟΣ και τη ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ των εκρήξεων της νεολαίας. Έμεινε στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑκαι επιχείρησε να τραβήξει από την ιστορία τζάμπα την αφρόκρεμα του νεολαιίστικου ριζοσπαστισμού. Η ικανότητα του Σαββόπουλου συνίσταται σε τούτο: Στο σφετερισμό της ριζοσπαστικής έκρηξης της νεολαίας. Είναι μια «καλλιτεχνική ικανότητα»που αποτελεί το συμμετρικό ισοδύναμο της «ικανότητας» του πολιτικού σφετερισμού των «επαναστάσεων» της νεολαίας, ο οποίος κυριάρχησε (ο σφετερισμός) μετά την πτώση της χούντας με πρώτα βιολιά τους «αριστερούς» κάθε κοπής, ποικιλίας και απόχρωσης… Εξάλλου ο ίδιος ο Σαββόπουλος δεν είχε «ζυμωθεί» μέσα στις αντιδικτατορικές αγωνιστικές εμπειρίες, δεν είχε, έτσι, αφομοιωμένη καλλιτεχνικά, την αγωνιστική αμφισβήτηση της χούντας. Η μόνη αντίσταση του Σαββόπουλοστη χούντα ήταν λίγες μέρες κράτησης στα κελιά της Μπουμπουλίνας, αρχές Σεπτέμβρη 1967,επειδή βρέθηκε, κατά λάθος, στη λίστα αυτών που κρύβανε το Μίκη (αν θυμάμαι καλά). Αυτή η επιδερμική προσέγγιση της νεολαιίστικης ριζοσπαστικοποίησης και η «ικανότητα» του σφετερισμού, της απομίμησης, της «αντιγραφής» και της μηχανικής μεταφοράς των ξένων καλλιτεχνικών μορφών της νεολαιίστικής ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ, τον όπλισε με μια άλλη «ικανότητα» που αποτελούσε και την επιδημία της μετά-χουντικής «δημοκρατίας»: Την «ικανότητα» της αφηνιασμένης ΕΜΠΟΡΙΑΣ: Πολιτικής και καλλιτεχνικής. Ο Σαββόπουλος αναδείχτηκε σε ένα μεγάλο και δεινό καλλιτεχνικό έμπορα της πολιτικής αμφισβήτησης της νεολαίας. Αναμφισβήτητα διέθετε οξύτατο πολιτικό και καλλιτεχνικό κριτήριο, γι αυτό και εξέφρασε, καλύτερα από κάθε άλλον, έστω επιδερμικά, «εμπορικά» και νοθευμένα, την ΑΚΜΗ της νεολαιίστικης ριζοσπαστικοποίησης, αλλά και την παρακμή της: Την πλήρη ενσωμάτωση αυτής της ριζοσπαστικοποίησης στο καθεστώς… Ενσωμάτωση που έχει καταγραφεί ΟΧΙ μόνο στην ιδεολογική ομοιομορφία του ΣΗΜΕΡΑ, Όχι μόνο στις πολιτικές πτήσεις, στις παλινωδίες και στις αιμομιξίες, αλλά και στο σημερινό κατοχικό κατεστημένο… Η ανολοκλήρωτη «επανάσταση» της νεολαίας, οδήγησε στο σημερινό εκφυλισμό της «αριστεράς», στην πολιτική αποσύνθεση που ζούμε και σε μια κυβέρνηση του 4ου Ράιχ από τους «εραστές» των νεολαιίστικών εκρήξεων… Προϊόν αυτής της ιστορικής διαδρομής είναι ο Σαββόπουλος και ένας από τους πλέον κυνικούς σφετεριστές εμπόρους των αμφισβητήσεων, ένας αριβίστας που τεντώθηκε και απλώθηκε σε όλο το πολιτικό φάσμα της μετά-χουντικής «δημοκρατίας…ώρα ανάρτησης: 10:07 μ.μ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017
Ιούλιος: Ο μήνας των προδοσιών και των τραγωδιών…
O Ιούλιος είναι ένας μήνας που σημαδεύεται από μεγάλα ιστορικά γεγονότα: Κατά κανόνα προδοσιών του ελληνικού λαού. Το πλέον πρόσφατο: Η μετατροπή, από τα «αριστερά» ανδρείκελα, του ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε ΝΑΙ!!! Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015, ο ελληνικός λαός σε ποσοστό 62% είπε ένα βροντώδες «ΟΧΙ» στην ΕΕ και το ευρώ…Η «αριστερή» πολιτική αλητεία μετέτρεψε αυτό το «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ»… Υπάρχουν, βεβαίως και άλλες ιστορικές προδοσίες. Οι πλέον κορυφαίες: • 15 Ιουλίου 1965: ΑποσταCIA • 15 Ιουλίου 1974: Πραξικόπημα στην Κύπρο της στρατιωτικής χούντας Ιωαννίδη για την ανατροπή του Μακαρίου. • Ιούλιος 1989: Η συγκυβέρνηση Τζανετάκη (κυβέρνηση της Αριστεράς με τη Δεξιά… Σε ένα παλιό κείμενο, γραμμένο τον Ιούλιο του 2008, ο Στέφανος Ληναίος συγκεντρώνει, σε μορφή ημερολογίου, τα ιουλιανά συμβάντα της ιστορίας μας. Βρίσκεται εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=2516 Θα ακολουθήσουν και άλλα σχετικά κείμενα… ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΙΟΥΛΙΑΝΕΣ ΙΛΑΡΟΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ================================== Οι αμέτρητοι Ιούλιοι που σημάδεψαν τη νεώτερη ιστορία μας.—————– Ποιά κακιά μοίρα της πατρίδας μας, «μαύρισε» τόσο ανεξίτηλα τον Ιούλιο, τον πιό φωτεινό μήνα μας.. _____________________ Όλοι εμείς που ζήσαμε και νιώσαμε στο πετσί μας όλα τα ιλα- ροτραγικά γεγονότα της τελευταίας 50ετίας που…κατά σύμπτωση έγι- ναν όλα τον πιό φωτεινό μήνα της πατρίδας μας, τον Ιούλιο, αναρωτιό- μαστε αν τα θυμούνται οι παλιοί κι αν τα ξέρουν οι νεώτεροι. Φοβάμαι πως όχι..Οι περισσότεροι των παλαιών, ηθελημένα ή αθέλητα, τα ξέχασαν και οι νεώτεροι δεν θα τα μάθουν, ίσως, ποτέ. Οι πρώτοι, θύματα και θύτες, συμβιβάστηκαν πια με τη νέα τάξη πραγμάτων και οι δεύτεροι, προοδευτικοί-συντηρητικοί, σχεδόν απορροφήθηκαν από τον καταναλωτικό αμοραλισμό αυτής της νέας τάξης.. Στους συμβιβασμένους παλαιούς δεν έχουμε να πούμε τίποτε. Εί- ναι τόσο «ευτυχισμένοι» με τις δουλειές τους, μέσα στην εκσυγχρονι- σμένη διανομή των οικονομικών πακέτων, που γελάνε με την ψυχή τους με όποιον τολμήσει να τους θυμίσει την ιστορία μας. Μέσα στα λίγα, δυστυχώς, που γράφονται και λέγονται, κάθε χρόνο, στις μέρες, των ιλαροτραγικών, ιουλιανών, γεγονότων, ας προσθέσουμε και τις δικές μας μνήμες που ευτυχώς δεν έσβησαν. Για να τα μάθουν οι νέοι. Και να μην κάνουν κι αυτοί τα ίδια λάθη. Ιούλιος 1963: Σε κάποιους δροσερούς «πρεσβευτικούς» κήπους της πλατείας Μαβίλη, δυό μήνες μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπρά-κη, καταστρώνεται ο μακροχρόνιος σχεδιασμός ανάσχεσης της επερχό-μενης άνοιξης των προοδευτικών δυνάμεων της πατρίδας μας. Ιούλιος 1964: Ο «δημοκρατικός» Πρόεδρος Τζόνσον, αποφασίζει τη μεθόδευση ανατροπής του Γεωργίου Παπανδρέου. Ιούλιος 1965: Η ανατροπή πραγματοποιείται. Ο πιό άθλιος Ιού-λιος της ιστορίας μας. Οι αγοραπωλησίες βουλευτών και η ωμή παρ- έμβαση των ανακτόρων, ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, εξευτελίζουν τον πολιτικό βίο της χώρας και προσβάλλουν βάναυσα τη θέληση του ελληνικού λαού, με κατάληξη την 7χρονη δικτατορία του 1967. Ο ιλαροτραγικότερος Ιούλιος, του 1974: Η χούντα εκπαραθυρώνει το Μακάριο, οι Τούρκοι εκμεταλλεύονται το γεγονός κυριεύοντας, σχε- δόν, τη μισή Κύπρο και οι αμερικάνοι, σαν «αντίδοτο», όπως μας «φόρε- σαν» τη δικτατορία το «67…τώρα μας «δώρισαν» τη Δημοκρατία του 74, «παλινορθώνοντας», ερήμην μας και την αιώνια δεξιά.. Ιούλιος 1975: Ο Αρειος Πάγος αποφασίζει το «στιγμιαίο» και όχι το «διαρκές», αφήνοντας, έτσι, ατιμώρητους τους χουντικούς. Ιούλιος 1977: Πεθαίνει ο Μακάριος. Ιούλιος 1989: Η πιό «άρρωστη» φάση της πολιτικής μας ζωής. Ο «αχταρμάς» της αριστεροδέξιας συγκυβέρνησης Τζανετάκη που υπονό- μευσε και, σχεδόν, διέλυσε τις προοδευτικές δυνάμεις. Ιούλιος 1990: Οι αμερικάνικες βάσεις για άλλα 9 χρόνια !!! Ιούλιος 1993 – Ιούλιος 2007:Ξεκινάει το Σκοπιανό βάσανο και συνεχίζονται τα Τουρκικά και Αλβανικά βάσανα, οι…ετήσιες εφιαλτικές Ιουλιανές πυρκαγιέςκαι οι αιώνια ανίκανες κυβερνήσειςνα τις προλάβουν, με κορυφαίο το μαύρο καλοκαίρι του 2007.. Κανένας, ασφαλώς, δεν θα μπορούσε να φανταστεί, τον πρώτο Ιούλιο του 1963, πόσοι μαύροι Ιούλιοι θ’ακολουθούσαν. Αλλά και κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι την ευκαι- ρία για μια ολοκληρωτική αποκατάσταση της Δημοκρατίας, στις 24 Ιούλίου 1974, θα την αφήναμε να πάει χαμένη για πάντα..Δώσαμε και πάλι τα κλειδιά του μέλλοντός μας στα ίδια «δωσίλογα» χέρια.. Και τώρα τι γίνεται; Τίποτα..Γίναμε πια επαρχία των Βρυξελών!! Δεν είχαμε την απαίτηση από τους πολιτικούς ηγέτες μας να πουν, προεκλογικά, την αλήθεια στους ψηφοφόρους τους. Το ύψιστο λει- τούργημα της Πολιτικής, κατάντησε, δυστυχώς, σκέτο επάγγελμα, σκέτη, έμμισθη, διαχείριση ξένων συμφερόντων..Θα θέλαμε, όμως, έστω και τώρα, να μας πουν ξεκάθαρα: «Πάρτε το χαμπάρι ή τα δίνουμε όλα και κρατάμε τα εσώρουχά μας ή μας τα παίρνουν όλα και μας αφήνουν και ξεβράκωτους..Δεν υπάρχει άλλος τρόπος …»εθνικής» επιβίωσης.»… Ας ελπίσουμε ότι ο φετεινός Ιούλιος, δεν θα είναι ο χειρότερος όλων των προηγούμενων.Αυτή η απαξίωση της Πολιτικής και των Πολιτικών, αυτά τα οικονομικά εγκλήματα που μας πνίγουν κάθε μέρα, αυτή η πρωτοφανής πτώση της ποιότητας ζωής, μας τρομάζει. Ίσως γιατί η δική μας γενιά έχει μάθει να βλέπει όχι μόνο το δέντρο αλλά και το δάσος. Και φοβάται ότι όλη αυτή η ηθική, πολιτική και οικονομική κατρακύλα δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητά μας αλλά και σε κάποια οργανωμένη, υψηλού επιπέδου, προσπάθεια. Που μπορεί να μας οδηγήσει από ένα νέο βρώμικο ’89 μέχρι και ένα νέο κραχ. Ίσως γιατί, όλοι αυτοί οι ορατοί-αόρατοι μηχανισμοί, πιστεύουν ότι μόνο με αυτό τον τρόπο θ μπορέσουν να λύσουν τα δικά τους, τεράστια προβλήματα. Όπως γίνεται αιώνες τώρα.. Η μόνη μας ελπίδα, όπως υποστηρίζει ένας από τους λίγους ενα- πομείναντες μαχόμενους διανοούμενους, ο Εντουαρντ Σαιντ, είναι να… αντέξουν οι νέοι μας ως το 2010.Εκεί, περίπου υπολογίζει ότι θα νεκρω- θεί εντελώς η πανίσχυρη Αμερική, εξαντλημένη από την κραιπάλη της υλικής αφθονίας,τον πνευματικό υποσιτισμό και τη ναρκωτική υπερτροφία.. ( Εκτός κι αν οι διάδοχοί τους είναι χειρότεροι…!! ) Ως τότε τη λέξη Ιδανικά, θα τη συναντάμε στα λεξικά, σαν «σπά- νια μπαχαρικά σε επίσημα γεύματα» και τη λέξη Εντιμότητα σαν «λου- μπάγκο που σ’εμποδίζει να περπατήσεις», όπως λέει κι ο αξέχαστος ο φίλος μας ο Πλάτωνας.. .—Στέφανος Ληναίος—–12.7.2008—-ώρα ανάρτησης: 6:25 μ.μ.›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017
Το «καράβι των οργίων»: Η νοσηρότητα της ΠΑΡΑΚΜΗΣ σε παράκρουση…
Η κοινωνική και πολιτική αποσύνθεση και παρακμή αναπαράγονται και ανακυκλώνονται: Στον πνευματικό και ψυχολογικό τομέα, σε κάθε σφαίρα του εποικοδομήματος και της ανθρώπινης δραστηριότητας… Σήμερα, όλα τα νοσηρά φαινόμενα της σήψης και της παρακμής ξαπλώνονται σαν επιδημίες και σε ρυθμούς καταιγιστικούς…Οι ίδιοι οι μηχανισμοί του ΥΠΕΡ-εθνικού ιμπεριαλισμού (Νέα Τάξη)τα αναπαράγουν, τα «κυκλοφορούν» και τα προωθούν μεθοδικά, συστηματικά και αφηνιασμένα για τη διάλυση των κοινωνιών, τη χειραγώγηση των λαών, την πολτοποίηση και ισοπέδωση των πάντων, την κατακρεούργηση και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, την κατάργηση ακόμα και της φυλετικής ταυτότητας. Η επιδοτούμενη ιδεολογία και τα υπερθεάματα των γκέι (με χορηγούς τους μηχανισμούς των μαφιών του χρήματος) έχουν κατακλύσει τα πάντα… Οι νέοι αποικιοκράτες και τα ανδρείκελά τους ενώ έχουν ρίξει την Ελλάδα και το λαό της στα τάρταρα της καταστροφής, της αθλιότητας και της ΦΡΙΚΗΣ,οργανώνουν ΥΠΕΡ-θεάματα διαστροφών, νοσηρά ΥΠΕΡ-θεάματα της αποσύνθεσής τους και της παρακμής τους. Διαβάστε ένα σχετικό κείμενο εδώ: http://resaltomag.blogspot.gr/2017/06/blog-post_55.html Τώρα έχουμε ένα άλλο κρούσμα παρακμιακής νοσηρότητας: Το «καράβι των οργίων»: Το καράβι ανταλλαγής συντρόφων!!! Το ρεπορτάζ εδώ: http://www.zougla.gr/greece/article/binteo-salpare-to-plio-ton-orgion Φυσικά αυτή η καταναλωτική διαστροφή της «σεξουαλικής ανταλλαγής» έχει ιστορική διαδρομή και καταγράφει την αυξανόμενη εμπορευματοποίηση του σεξ και τη συνακόλουθη αποσύνθεση των ερωτικών σχέσεων. Θεωρούμε, λοιπόν, σκόπιμο να αναδημοσιεύσουμε ένα παλιό μας κείμενο, γραμμένο τη δεκαετία του 1990, από τη συλλογή: «Τα θρύμματα του Έρωτα». Όλα τα κείμενα της συλλογής βρίσκονται εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=23367#23367 OMAΔIKO ΣEΞ: Η ΠAPAKMH TOY EPΩTA Η πορεία της αμερικανικής παρακμής ξεκινάει απ’ το ομαδικό μεθύσι, που είναι ο μόνος δρόμος προς ανεξέλεγκτη συμπεριφορά, και καταλήγει στην ανταλλαγή ζευγαριών. Germaine Greer Το σεξ βρίσκεται παντού εκτός από τη σεξουαλικότητα. Ρολάν Μπαρτ O έρωτας στην εποχή μας τείνει να είναι η ανταλλαγή δύο φαντασιώσεων και η επαφή δύο επιδερμίδων. Η συναισθηματική αυτή αφυδάτωση χαρακτηρίζει ιδιαίτερα (όχι αποκλειστικά) τους «μικρομεσαίους», που έχουν το «κόμπλεξ» της αναρρίχησης και τη μανία της κατανάλωσης… Η «σεξουαλική επανάσταση» που ακολούθησε τα αχνάρια της «καταναλωτικής επανάστασης», προκάλεσε ακόμα περισσότερο τον κατακερματισμό και τον επιμερισμό των ενστίκτων. Η «καταναλωτική κοινωνία» κομμάτιασε τον ερωτικό κόσμο.Για κάθε αγορά στον πελάτη δινόταν η υπόσχεση και μιας ερωμένης ή ενός κομματιού της: Το στήθος, τα πόδια ή ένα μέρος από τα πισινά της. Αυτή η διαδικασία του κατακερματισμού των ενστίκτων, που διατυμπανίζεται από το εμπορικό κεφάλαιο σαν «σεξουαλική επανάσταση», τυποποίησε την ευαισθησία και προώθησε την πορνογράφηση όλης της καταναλωτικής σφαίρας. Έτσι, από τη σεξουαλικότητα αφαιρέθηκε η αξία χρήσης της (η ιδιαίτερη χρηστική της ποιότητα), και η δομή των αναγκών του ανθρώπου υπέστη μια «οφθαλμοπορνική καθήλωση».Μπορεί, λοιπόν, η «καταναλωτική κοινωνία» να αντιμετωπίζει πιο «ελεύθερα» τη σεξουαλικότητα, αλλά αυτό γίνεται γιατί έχει εξουδετερωθεί το ανατρεπτικό της περιεχόμενο από τις οικονομικές ανταλλακτικές σχέσεις ισοτιμίας, αδιαφορίας και ομοιομορφίας των σεξουαλικών εικόνων και εμπειριών. Όταν η σεξουαλικότητα υποβιβάζεται στην καπιταλιστική μορφή του εμπορεύματος, αυτό σημαίνει ότι το μόνο που επιτρέπεται είναι να καταναλώνω τα εμπορεύματα και όχι να τα χρησιμοποιώ αληθινά. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ρίζα της σεξουαλικής αδιαφορίας των σεξο-καταναλωτών. Το μεγάλο ποσοστό ψυχρότητας και ψυχικής ανικανότητας (κυρίως ανάμεσα στους σεξο-καταναλωτές της μεσαίας τάξης) δείχνει ότι το «δηλητήριο» της εμπορευματικής οικονομίας διαποτίζει και τις πιο προσωπικές εκδηλώσεις και ότι η«ασυναίσθητη απομόνωση του μεμονωμένου ατόμου στα ιδιωτικά του συμφέροντα» (Μαρξ) μπορεί να φτάσει έως την ερωτική αναισθησία. Η δίχως διάκριση ανταλλαγή συντρόφων είναι συνέπεια αυτής της εμπορευματοποίησης του σεξ και της καταναλωτικής σεξουαλικής ομοιομορφίας.Βεβαίως, το «ομαδικό σεξ» κι αυτό «πλασαρίστηκε» από τους μηχανισμούς πώλησης ως μία μορφή «σεξουαλικής απελευθέρωσης», η οποία «καταργεί» την αναγκαστική προσκόλληση σ’ ένα σύντροφο από καθήκον. Όμως, αυτή η αναγκαστική χρήση ενός συντρόφου από καθήκον καταργείται μόνο φαινομενικά από την ψυχαναγκαστικά ακανόνιστη και αδιάφορη επικοινωνία με πολλούς ερωτικούς συντρόφους. Αυτή η μορφή της «απελευθέρωσης» είναι κάτι το τόσο στερημένο από οποιονδήποτε αυθορμητισμό, τόσο απομακρυσμένο από τις τρέλες του αληθινού έρωτα, που καταντάει μια ακόμη φιγούρα ενός προκαθορισμένου χορού. Εδώ το σεξ γελοιοποιείται και ο πόθος μετατρέπεται σε ασέλγεια.«Η συχνή ανταλλαγή των μέσων που οδηγούν στην ηδονή μπορεί να διώχνει προσωρινά τη βαρεμάρα, αλλά δεν αναζωογονεί. Το σεξ κάτω από αυτές τις συνθήκες παύει να είναι μορφή επικοινωνίας και γίνεται κάτι για να περνάει η ώρα. Όπως το μπίνγκο, τα χαρτιά και τα φλιπεράκια, είναι διασκεδαστικό. Μια ασχολία ευχάριστη, αλλά ελεγχόμενη. Όχι δυναμική, αλλά περιορισμένη». (Η Γυναίκα Ευνούχος, Germaine Greer).ώρα ανάρτησης: 12:48 μ.μ.›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017
Μπουτάρης: Η εμπροσθοφυλακή του σύγχρονου φασισμού…
 Όπως εχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές, ο φασισμός που επελαύνει σήμερα (ο νεοταξικός φασισμός) δεν έχει ούτε το όνομα «φασισμός», ούτε τα χρώματα του παλιού φασισμού. Οι μάσκες που χρησιμοποιήθηκαν παλιά πετάχτηκαν στην αποθήκη του θεάτρου… Το δράμα συνεχίζεται, ωστόσο, σήμερα και είναι ακόμα πιο εφιαλτικό. Αυτό που έχει αλλάξει είναι οι φόρμες: Οι νέες «λαδομπογιές» που επικάλυψαν τις αποκρουστικές, γεροντικές ρυτίδες της φασιστικής σαπίλας…Αυτές, λοιπόν, οι αποκρουστικές γεροντικές (φασιστικές) ρυτίδες του καθεστωτικού σώματος φορούν τις νέες «προοδευτικές» και «πολυπολιτισμικές» μάσκες της «σωτηρίας» μας: Είναι τα φασιστικά στολίδια της Νέας Εποχής με τις ποικίλες ονομασίες του «αντιφασισμού», του «αντιρατσισμού», του «νέου πατριωτισμού»… Στα υποπροϊόντα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, δηλαδή στους «χυλούς» των νομαρχιακών και δημοτικών αρχόντων, αυτά τα νέα φασιστικά χαρακτηριστικά γίνονται ακόμα πιο ευδιάκριτα. Ο Μπουτάρης αποτελεί, ίσως, το πιο κραυγαλέο σύμπτωμα αυτής της νεοταξικής κοπριάς… Αποτελεί ακόμα και το «λαγό» των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων… «Φορώντας» τη μάσκα της κομπάζουσας, αλλά και συχνά ηλίθιας «μαγκιάς» του στυλ «είμαι πολύ μπροστά αλλά εσείς οι βλάχοι δεν με καταλαβαίνετε», ανοίγει τους δρόμους της νεοταξικής φρίκης και όλων των κοπράνων της παγκοσμιοποίησης… Και τώρα το ρόλο του λαγού της ιδιωτικοποίησης της συγκομιδής των σκουπιδιών προωθεί… Διαβάστε το άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου, εδώ: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2017/06/blog-post_784.html Διαβάστε και ένα παλιό δικό μας κείμενο για το ρόλο του «λαγού» στην Εκπαίδευση, εδώ: http://resaltomag.blogspot.gr/2015/10/500-video.html Τέλος δεν θα θέλαμε Να παραλείψουμε και ένα άλλο γεγονός τεράστιας σημειολογικής αξίας: Τη υστερική στήριξη του Μπουτάρη από το Λαζόπουλο, ο οποίος αποτελεί έναν από τους πλέον κυνικούς μεταπράτες των συμφερόντων των εκάστοτε αφεντικών του… http://resaltomag.blogspot.gr/2014/05/o.html Θα κλείσουμε με ένα μικρό κειμενάκι γραμμένο από Αναγνώστη, με τίτλο: μέρες και ώρες Πομπηΐας Βρίσκεται εδώ: http://resaltomag.blogspot.gr/2014/06/blog-post_7.html μέρες και ώρες Πομπηΐας Η επίδειξη της παραλυσίας και της εκκωφαντικής ψυχικής ρηχότητας ήταν ανέκαθεν το σύμπτωμα των κόσμων που βυθίζονται στο τέλμα του εκφυλισμού και την παρακμή. Ο καπιταλιστικός κόσμος, βιώνει σήμερα τόσο ξεκάθαρα τα αντίστοιχα σηπτικά φαινόμενα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, πράγμα που αποτελεί και το πιο βέβαιο σημάδι της ιστορικής φάσης που διέρχεται, εκείνης του τέλους του. Είναι ίσως μια ανακλαστική αντίδραση κάθε φορά του συστήματος, όταν αυτό έρχεται αντιμέτωπο με το νόμο της φθοράς, να εξωτερικεύσει τη δυσωδία του, να καταστήσει σύμβολο «φιλελευθερίας και χειραφέτησης», ακόμη και «απειθαρχίας», το σύστημα των ελεεινών «αξιών» που διέπει την εκμεταλλευτική, τερατώδη φύση του και να συμπαρασύρει μαζί του χαιρέκακα τις κοινωνίες ανυψώνοντας τον ξεπεσμό και το διασυρμό σε κυρίαρχη πολιτισμική και συναισθηματική αξία. Ο ψυχισμός του φοβισμένου μικροαστού της παγκοσμιοποίησης,με τις γιγάντιες ανασφάλειες και τα ερεβώδη συμπλέγματα που είναι προϊόντα της ανισορροπίας που καλλιεργεί η κτηνώδης κοινωνικο-οικονομική δομή του καπιταλισμού, είναι το ιδανικό έδαφος όπου καρποφορούν τα συνθήματα του γενικευμένου εκμαυλισμού και της διαφθοράς. Δείτε τον τρόπο που οι «προοδευτικοί» Δήμαρχοι, δηλαδή οι εγχώριοι αξιωματούχοι της οικουμενικής συνταγής του εξευτελισμού και της υποταγής, επενδύουν στον ψυχισμό του συμπλεγματικού μικροαστού και κεντρίζουν ανάλγητα και αφιονισμένα το αρρωστημένο «εγώ» του: http://www.lifo.gr/team/omorfia/49222Διαβάστε και εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10656  ώρα ανάρτησης: 8:31 μ.μ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.