Όταν ακούει κανείς σήμερα από τα προπαγανδιστικά κέντρα των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων και τους απολογητές και λακέδες της παγκοσμιοποίησης να αναθεματίζουν ψυχωτικά τη φασιστική και εθνικιστική απειλή, το πρώτο που πρέπει να σκεφτεί είναι ότι κάτι δεν πάει καλά. Ένας πολιτικά νοήμων γελάει με αυτές τις θρηνωδίες των πολιτικών απατεώνων. Ωστόσο δεν πρέπει να μένουμε στο γέλιο. Γιατί μέσα από αυτές τις θρηνωδίες και τους αφορισμούς της φασιστικής απειλής υποκρύπτεται η δολιότητα των υπερεθνικών καθεστωτικών δυνάμεων, η απόπειρα να επικαλυφτεί ο δικός τους φασισμός, ο φασισμός της Νέας Τάξης. Όλη αυτή η «σπαρακτική» και συχνά ψυχωτική εκστρατεία κατά του φασιστικού και εθνικιστικού κινδύνου αποσκοπεί στον εγκλωβισμό της Αριστεράς. Ξύνει τα αντιφασιστικά και αντιεθνικιστικά σύνδρομα των αγωνιστών της αριστεράς για να τους τυφλώσει και να τους υποτάξει πιο εύκολα στις βουλές του ολοκληρωτισμού των πολυεθνικών. Γι’ αυτό ένας αριστερός, που δεν θέλει να νανουρίζεται με επαναστατικά στερεότυπα του παρελθόντος, πρέπει, πατώντας πάνω στην υλιστική διαλεκτική μέθοδο, να αναλύσει το ζήτημα του φασισμού στην εποχή της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης.Ας σχηματοποιήσουμε τη μαρξιστική ανάλυση του φασισμού, στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών. Ο Φασισμός αντιπροσωπεύει το όργανο της μονοπωλιακής κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας. Το μονοπωλιακό κεφάλαιο με πρωτοπόρο το χρηματιστηριακό κατέφευγε, στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών σε δύο διαφορετικά όργανα κυριαρχίας: Στο κοινοβουλευτικό καθεστώς και στο φασιστικό καθεστώς. Σχηματικά: Η δικτατορία του κεφαλαίου, ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες, χρησιμοποιούσε είτε τον κοινοβουλευτισμό, είτε το φασισμό. Δηλαδή ο φασισμός ήταν το όργανο κυριαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου. Η οικονομική βάση του φασισμού ήταν τα κατεστραμμένα και εξαθλιωμένα μικροαστικά στρώματα. Η μεσαία, όμως τάξη, ποτέ από μόνη της δεν μπορεί να κυβερνήσει. Ποτέ δηλαδή από μόνη της δεν μπορεί να υψωθεί σε εξουσία (αυτά είναι αλφαβητικά σε ένα μαρξιστή). Είναι η κεφαλαιοκρατία που κινητοποιεί την απελπισία και τη λύσσα των κατεστραμμένων μικροαστών. Απελπισία και λύσσα που το ίδιο το μεγάλο κεφάλαιο σπρώχνει τα λαϊκά στρώματα. Ο φασισμός, συνεπώς, είναι η ωμή δικτατορία του μεγάλου κεφαλαίου που πατάει πάνω στην καταστροφή, εξαθλίωση και απελπισία των ανίκανων για ανεξάρτητη πολιτική μικροαστών. Ο φασισμός, με πιο απλά λόγια, είναι η στρατιωτικοποίηση, από το μεγάλο κεφάλαιο, της μικροαστικής εξαθλίωσης και λύσσας. Ο φασισμός όμως δεν είναι μόνο μια ιδιαίτερη μορφή ταξικής απολυταρχίας του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, αλλά και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό: Ο φασισμός μπορεί να υπάρξει και να αντέξει μόνο σε ισχυρούς εθνικούς ιμπεριαλισμούς. Μόνο ισχυρά εθνικά μονοπωλιακά κεφάλαια που ασφυκτιούν και θέλουν να ανοίξουν δρόμους σε σύγκρουση με άλλους εθνικούς ιμπεριαλισμούς καταφεύγουν (και αντέχουν) στη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας. Σήμερα τέτοιες συνθήκες δεν υπάρχουν ούτε στις ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης, πόσο μάλλον στην Ελλάδα. Εδώ δεν υπήρξαν ποτέ. Γι αυτό και τα δικτατορικά καθεστώτα στην Ελλάδα δεν είχαν τα στοιχεία του φασισμού (αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση). Σήμερα μόνο οι πολυεθνικές θέλουν να επιβάλουν την ιδιαίτερη αυτή μορφή ταξικής απολυταρχίας.Η Νέα Τάξη προωθεί, κόντρα στο σύνολο της ανθρωπότητας, τον πλανητικό ολοκληρωτισμό και τη στρατιωτικοποίηση του κόσμου με τις νέες ιδεολογίες του αντιεθνικισμού, του αντιρατσισμού κλπ. Σήμερα οι υλικοί και πολιτικοί όροι του φασισμού των εθνικών ιμπεριαλισμών δεν ισχύουν για κάθε μια ξεχωριστή χώρα, δηλαδή σε εθνικό πλαίσιο. Δεν υπάρχει εθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, συνακόλουθα δεν υπάρχει εθνική πολιτική έκφραση αυτού του κεφαλαίου που θα οργανώσει την κινητοποιημένη μικροαστική απελπισία. Συνεπώς δεν υπάρχει η κυρίαρχη υλική βάση και η πολιτική δύναμη σε εθνικό επίπεδο για φασισμό. Βεβαίως υπάρχει η κοινωνική βάση: Οι μικροαστοί. Όμως αυτοί από μόνοι τους δεν μπορούν να υψωθούν σε ανεξάρτητη ηγετική πολιτική δύναμη. Ο ρόλος τους είναι να ακολουθούν τις κυρίαρχες τάξεις της κοινωνίας. Η απελπισία αυτών των στρωμάτων δεν μπορεί να υψωθεί σε φασισμό. Αν αυτή την αντίδραση, την απελπισία και την οργή αυτών των στρωμάτων (που τα προκαλεί η παγκοσμιοποίηση) δεν την αξιοποιήσει και πολιτικοποιήσει η αριστερά, αυτή θα ξεθυμαίνει, θα καναλιζάρεται και θα χρησιμοποιείται από το υπερεθνικό κεφάλαιο για την επικάλυψη και προώθηση του πλανητικού φασισμού. Οι αντιεθνικιστικές και αντιρατσιστικές ιδεολογίες των πολυεθνικών προς αυτή την κατεύθυνση λανσάρονται. Ο σύγχρονος φασισμός του υπερεθνικού κεφαλαίου καλύπτει το πρόσωπό του με τη μάσκα του «αντιφασισμού», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», των ηθικών «προοδευτικών» αφαιρέσεων και των «αριστερών» ήχων…Διαβάστε και εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10583

ΠΡΕΖΑ TV ©
Η «ΕΛΠΙΔΑ» ΕΓΙΝΕ ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ | ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ e-mail: prezatv@hotmail.com
Δευτέρα, Μαΐου 15, 2017
Η αιματηρή «ειρήνη» του αμερικανικού μεσιανισμού
Ο «μεταψυχροπολεμικός» κόσμος μακράν δεν είναι λιγότερο βίαιος και αιματηρός από την «ψυχροπολεμική» περίοδο που ακολούθησε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, παρά και ενάντια στα περί του αντιθέτου στοιχεία διαφόρων στατιστικών.Ο αυτοπροσδιορισμός των ΗΠΑ ως του παγκόσμιου «ειρηνοποιού»  υπονομεύεται από την πραγματικότητα, η οποία τυγχάνει να είναι και μετρήσιμη. Παραμένει, όμως, ισχυρός και αποτελεί το βασικό συστατικό του ιδιότυπου «μεσσιανισμού» αυτού του παγκόσμιου «χωροφύλακα», σε μια περίοδο κατά την οποία, η ειρήνη και η σταθερότητα στον πλανήτη, το τελευταίο που χρειάζονται είναι τέτοιου είδους αυτοπροσδιορισμοί.Αναζητώντας τις «πηγές» αυτού του διαχρονικού δόγματος, ο John Dower, στο βιβλίο του «Ο βίαιος αμερικανικός αιώνας: Πόλεμος και Τρόμος από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο» (το πρώτο κεφάλαιο του οποίου δημοσιεύει η «Le Monde diplomatique») φτάνει στις 17 Φεβρουαρίου του 1941, σχεδόν 10 μήνες πριν από την επίθεση της Ιαπωνίας στο «Περλ Χάρμπορ», όταν το περιοδικό «Life» δημοσίευσε ένα μακροσκελές άρθρο του εκδότη του, Henry Luce, με τίτλο «Ο Αμερικανικός Αιώνας».Ουσιαστικά, αυτός ο γιος των πρεσβυτεριανών ιεραποστόλων, που γεννήθηκες στην Κίνα το 1898 και μεγάλωσε εκεί μέχρι την ηλικία των 15 ετών, με το άρθρο αυτό μετέφερε τη βεβαιότητα του θρησκευτικού δόγματος στη βεβαιότητα μιας εθνικιστικής αποστολής που διατυπώθηκε στο όνομα του διεθνισμού. Πλέον, μπορούμε να πούμε με αρκετή ασφάλεια, ότι εκείνο το άρθρο είναι το «μανιφέστο» της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας μέχρι σήμερα.Ο Luce μπορεί να αναγνώριζε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα μπορούσαν να αστυνομεύσουν ολόκληρο τον κόσμο ή να επιχειρήσουν να επιβάλουν «δημοκρατικούς θεσμούς» σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, ωστόσο έγραφε ότι ο 20ός αιώνα «πρέπει να είναι σε σημαντικό βαθμό Αμερικανικός αιώνας». Το άρθρο καλεί όλους τους Αμερικανούς »να αποδεχθούμε ολόψυχα το καθήκον και την ευκαιρία μας ως το ισχυρότερο και ζωτικότερο έθνος στον κόσμο και ως εκ τούτου να ασκήσουμε στον κόσμο τον πλήρη αντίκτυπο της επιρροής μας, για τους σκοπούς που θεωρούμε σκόπιμους και με τα μέτρα που θεωρούμε κατάλληλα».Η επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ προώθησε τις Ηνωμένες Πολιτείες στη διεθνή σκηνή. Ο Luce πίστευε ότι προοριζόταν να κυριαρχήσει και το «cri de coeur» (το επιχείρημα του επείγοντος έντονου αιτήματος για βοήθεια από κάποιον που βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση) έγινε βασικό στοιχείο της πατριωτικής ρητορικής του Ψυχρού Πολέμου, αλλά και μετά από αυτόνΤο άρθρο του Luce ξεχώρισε σχεδόν κάθε υποτιθέμενο ιδεώδες, το οποίο θα αποτελούσε βασικό στοιχείο της ψυχροπολεμικής προπαγάνδας: Ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα ευκαιριών, αυτοπεποίθηση και ανεξαρτησία, συνεργασία, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία, όλα αυτά μαζί ενταγμένα σε ένα όραμα οικονομικής αφθονίας εμπνευσμένο από «τα θαυμάσια βιομηχανικά προϊόντα μας και τις τεχνικές μας δεξιότητες». Όλο αυτό το ιδεολόγημα εκφράζεται περιεκτικά με την φράση «αμερικανική ιδιαιτερότητα», ιδιαίτερα δημοφιλής στο Πεντάγωνο και τον Λευκό Οίκο.Η άλλη, σκληρότερη πλευρά της προφανούς «μοίρας» της Αμερικής ήταν, βέβαια, η δύναμη. Η εξουσία. Διαθέτοντας απόλυτη και ατελείωτη υπεροχή στην ανάπτυξη του πιο εξελιγμένου και καταστροφικού οπλοστασίου στον κόσμο. Ο Luce δεν στάθηκε σε αυτήν την διάσταση του «διεθνισμού» στο άρθρο του, αλλά όταν ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος κερδήθηκε έγινε ένθερμος «απόστολός» της. Ενας σθεναρός υποστηρικτής της «απελευθέρωσης» της Κίνας από τους νέους κομμουνιστές ηγέτες, της επέμβασης στο Βιετνάμ, την μετατροπή των περιφερειακών συγκρούσεων τόσο στο Βιετνάμ όσο και στην Κορέα σε «ευκαιρίες» για ευρύτερο, «ενάρετο» πόλεμο εναντίον της Κίνα και την ισοπέδωση του «σιδεένιου παραπετάσματος» με τακτικά πυρηνικά όπλα. Ο βιογράφος του, Αλάν Μπρίνγκλεϊ, γράφει ότι σε ένα σημείο ο Luce ενστερνίστηκε ενθουσιωδώς την δυνατότητα να μετατρέψει την Ρωσία σε σκόνη με 500 ή 1.000 βόμβες. Ενα τρομακτικό σενάριο, το οποίο όμως είχε σχεδιαστεί με απίστευτες λεπτομέρειες τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, πριν τον θάνατο του Luce το 1967.Ο Dower λέει ότι η φράση «αμερικανικός αιώνας» είναι υπερβολική, ένα σύνθημα που δεν είναι τίποτε περισσότερο από μύθος, φαντασία, ψευδαίσθηση. Η στρατιωτική νίκη με οποιαδήποτε παραδοσιακή έννοια ήταν σε μεγάλο βαθμό χίμαιρα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αποκαλούμενη «Pax Americana» ήταν γεμάτη από συγκρούσεις, καταπιέσεις και προδοσίες της «κατήχησης» των αμερικανικών αξιών. Ταυτόχρονα, η μεταγενέστερη ηγεμονία των ΗΠΑ προφανώς δεν επεκτάθηκε ποτέ σε περισσότερα από ένα μέρος. Πολλά από αυτά που έλαβαν χώρα στον κόσμο, ήταν πέρα από τον έλεγχο της Αμερικής.Ωστόσο, η φράση του Luce εξακολουθεί να υφίσταται. Ο κόσμος του 21ού αιώνα μπορεί να είναι χαοτικός, με τη βία να πηγάζει από αμέτρητες πηγές και αιτίες, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η «μόνη υπερδύναμη» του πλανήτη. Ο μύθος της «ιδιαιτερότητας» εξακολουθεί να κρατά «αιχμάλωτους» τους περισσότερους. Η ηγεμονία των ΗΠΑ, όσο φθαρμένη κι αν είναι, εξακολουθεί να θεωρείται δεδομένη σε κυβερνητικούς κύκλους και όχι μόνο στην Ουάσιγκτον. Και στο Πεντάγωνο εξακολουθούν να ορίζουν με έμφαση την αποστολή τους ως «κυριαρχία πλήρους φάσματος» παγκοσμίως.Η δέσμευση της Ουάσιγκτον να εκσυγχρονίσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο και όχι να στραφεί στην επίτευξη της απόλυτης κατάργησης των πυρηνικών όπλων έχει αποδειχθεί ασταθής. Έτσι έχει επικρατήσει η σχεδόν «θρησκευτική» αφοσίωση της χώρας να πρωτοστατήσει στην ανάπτυξη ολοένα πιο «έξυπνων» και περίπλοκων συμβατικών όπλων μαζικής καταστροφής.Το 2013, ο επικεφαλής της κοινής επιτροπής των αρχηγών των στρατιωτικών επιτελείων δήλωσε σε μια επιτροπή της Γερουσίας ότι ο κόσμος είναι «πιο επικίνδυνος από ποτέ». Οι στατιστικολόγοι, ωστόσο, διηγούνται μια διαφορετική ιστορία: Οτι οι πόλεμοι και οι θανατηφόρες συγκρούσεις μειώνονται σταθερά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.Έτσι, ο ψυχολόγος του Χάρβαρντ, Στίβεν Πίνκερ, υιοθετεί στο βιβλίο του όρους όπως «η μακρά ειρήνη» για τις μεταπολεμικές δεκαετίες μέχρι και το 1991 και «η νέα ειρήνη» για την μεταψυχροπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα. Τόσο το συγκεκριμένο βιβλίο, όσο και άρθρα, συνεντεύξεις και πλήθος άλλες δημοσιεύσεις μεταδίδουν το «μήνυμα» των στατιστικών στοιχείων: «Σήμερα ζούμε στην πιο ειρηνική εποχή σε όλη την ύπαρξη του είδους μας».Ωστόσο, αυτή η επονομαζόμενη «μεταπολεμική ειρήνη» ήταν, και εξακολουθεί να είναι, κορεσμένη με αίμα. Είναι λογικό να υποστηριχθεί ότι οι συνολικοί θάνατοι που σχετίζονται με πόλεμο κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του Ψυχρού Πολέμου ήταν λιγότεροι από τον εξαετή Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) και σίγουρα πολύ λιγότεροι από τις συνολικές απώλειες και στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ού αιώνα.Οι πέντε πιο καταστροφικές εμφύλιες ή διακρατικές συγκρούσεις των μεταπολεμικών δεκαετιών – στην Κίνα, την Κορέα, το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν και μεταξύ Ιράν και Ιράκ – έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το ίδιο συνέβη και με την πλειοψηφία των εσκεμμένων μαζικών θανάτων, πολιτικών αιματηρών πογκρόμ και γενοκτονιών (Γιουγκοσλαβία, Σουδάν, Νιγηρία, Ινδονησία, Μοζαμβίκη, Καμπότζη κ.ά). Το τέλος του ψυχρού πολέμου σίγουρα δεν σηματοδότησε και το τέλος τέτοιων θηριωδιών, όπως μαρτυρά η Ρουάντα, το Κογκό και η Συρία.Κι όμως, ο Ψυχρός Πόλεμος «γιορτάζεται» ως ο λιγότερο βίαιος από τις παγκόσμιες συγκρούσεις που προηγήθηκαν, ενώ οι δεκαετίες που ακολούθησαν ως στατιστικά λιγότερο βίαιες από τον Ψυχρό Πόλεμο. Πού βασίζεται αυτό; Η απάντηση έγκειται σε μεγάλο βαθμό στις μεγάλες δυνάμεις. Οι μεγάλοι ανταγωνιστές του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση, γεμάτοι πυρηνικά οπλοστάσια, ποτέ δεν τα χρησιμοποίησαν μεταξύ τους. Δεν υπήρξε Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ούτε υπάρχει πιθανότητα για κάτι τέτοιο.Η εν λόγω αξιοσημείωτη ποσοτικοποίηση προκαλεί εφησυχαστικές μορφές αυτοπεποίθησης διαπιστώνει με θλίψη ο συγγραφέας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το συναίσθημα του Ψυχρού Πολέμου εξακολουθεί να είναι ισχυρό, η σχετική πτώση της παγκόσμιας βίας μετά το 1945 αποδίδεται συνήθως στη «σοφία», την «αρετή» και την ισχύ της αμερικανικής «διατήρησης της ειρήνης». Σε όλα αυτά προστίθεται και η πυρηνική αποτροπή, το δόγμα του Ψυχρού Πολέμου περί της αμοιβαίας σίγουρης καταστροφής που περιγράφηκε νωρίς ως μια «λεπτή ισορροπία τρόμου» και το οποίο επιβίωσε ως μια «φωτισμένη» πολιτική που εμπόδισε καταστροφικές παγκόσμιες συγκρούσεις.‘Ομως, η κατοχύρωση της μακράς μεταπολεμικής εποχής ως εποχής σχετικής «ειρήνης» είναι ανόητη, αν όχι συνειδητά ψευδής, όχι μόνο επειδή αποπροσανατολίζει την προσοχή από τον θάνατο που πραγματικά συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει. Αλλά και επειδή υποβαθμίζει έως εξαφάνισης το σημαντικό ποσοστό ευθύνης των ΗΠΑ στον να μεγαλώσουν αντί να εμποδίζουν την στρατιωτικοποίηση και το χάος μετά το 1945.Η υποστήριξη των ΗΠΑ σε καταπιεστικά ξένα καθεστώτα, καθώς και οι αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις πολλών από τις συγκαλυμμένες υπερπόντιες επεμβάσεις της, η ύπουλη διάσταση της μεταπολεμικής αμερικανικής στρατιωτικοποίησης – δηλαδή η βία που ασκείται στην κοινωνία των πολιτών με τη διοχέτευση των πόρων σε ένα επιθετικό και συνεχώς διευρυνόμενο κράτος εθνικής ασφάλειας – δεν συμφωνούν με τα επιχειρήματα σχετικά με την αριθμητική πτώση της βίας από το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.Εκτός αυτού, η προσπάθεια ποσοτικοποίησης του πολέμου, των συγκρούσεων και των καταστροφών, αποτελεί τρομακτική μεθοδολογική πρόκληση. Η ακριβής ποσοτικοποίηση του θανάτου και της βίας είναι σχεδόν πάντα αδύνατη. Για παράδειγμα, οι εκτιμήσεις για τους συνολικούς θανάτους κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κυμαίνονται από περίπου 50 εκατομμύρια έως περισσότερα από 80 εκατομμύρια. Μια εξήγηση για αυτό το εύρος των εκτιμήσεων είναι το απόλυτο χάος που προκαλεί μιας τέτοιας κλίμακας ένοπλη σύγκρουση. Μια άλλη εξήγηση είναι το τι επιλέγουν οι ερευνητές να μετρήσουν και πώς το μετράνε. Διότι οι θάνατοι που σχετίζονται με τον πόλεμο έμμεσα και όχι άμεσα ως καταμέτρηση θυμάτων σε μάχες, είναι ακόμη πιο δύσκολο να εκτιμηθούν, αν και – όπως στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – είναι συνήθως μακράν υπερπολλαπλάσιοι των θανάτων στις μάχες.Ετσι, είναι ζήτημα αν λαμβάνονται υπόψη οι θάνατοι από αιτίες που προκαλεί η ένοπλη σύγκρουση. Είναι ζήτημα αν λαμβάνονται υπόψη οι θάνατοι που συνέβησαν πολύ μετά την ολοκλήρωση της ίδιας της σύγκρουσης, π.χ. από την ακτινοβολία μετά την ρίψη των ατομικών βομβών στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ή από την χρήση του Agent Orange* στον πόλεμο του Βιετνάμ.Η προσοχή επίσης αποσπάται από τις ευρύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές. Στα μέσα του 2015, για παράδειγμα, το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες ανέφερε ότι ο αριθμός των ατόμων που «εκτοπίσθηκαν βίαια σε όλο τον κόσμο ως αποτέλεσμα διώξεων, συγκρούσεων, γενικευμένης βίας ή παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων» είχε ξεπεράσει τα 60 εκατομμύρια. Το υψηλότερο επίπεδο που καταγράφηκε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τα άμεσα επακόλουθά του. Περίπου τα δύο τρίτα αυτών των ανδρών, γυναικών και παιδιών εκτοπίστηκαν στις χώρες τους. Το υπόλοιπο ήταν πρόσφυγες και πάνω από το ήμισυ αυτών των προσφύγων ήταν παιδιά.Το 1996, η εκτίμηση της Βρετανίας ήταν ότι υπήρχαν 37,3 εκατομμύρια άτομα που είχαν εκτοπιστεί βίαια σε όλον τον πλανήτη. Είκοσι χρόνια αργότερα, αυτός ο αριθμός ανήλθε στα 65,3 εκατομμύρια, αυξήθηκε δηλαδή κατά 75% σε σχέση με τις δύο τελευταίες δεκαετίες μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, τις οποίες κάποιοι χαρακτηρίζουν ως «νέα ειρήνη».Άλλες ανθρωπιστικές καταστροφές είναι λιγότερο ορατές απ’ ό,τι οι εκτοπισμένοι πληθυσμοί. Οι σκληρές οικονομικές κυρώσεις που σχετίζονται με τις συγκρούσεις, κυρώσεις οι οποίες καταστρέφουν τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης και μπορούν να προκαλέσουν ραγδαία αύξηση της παιδικής θνησιμότητας, συνήθως δεν βρίσκουν θέση στις στατιστικές. Οι αμερικανικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν στο Ιράκ επί 13 χρόνια, από το 1990, σε συνδυασμό με τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι «New York Times» έγραφαν τον Ιούλιο του 2003 ότι «τουλάχιστον αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που αναμενόταν εύλογα να ζήσουν, πέθαναν πριν από τα πέμπτα γενέθλιά τους».Επιπλέον, τα στοιχεία μαρτυρούν την ψυχολογική και κοινωνική βία που υφίστανται τόσο οι ένοπλοι όσο και οι άμαχοι. Έχει υποδειχθεί, για παράδειγμα, ότι ένας στους έξι ανθρώπους σε εμπόλεμες περιοχές πάσχει από ψυχική διαταραχή, σε αντίθεση με έναν στους δέκα σε συνθήκες ειρήνης. Μόλις το 1980, επτά χρόνια από την υποχώρηση των ΗΠΑ από το Βιετνάμ, η διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD) αναγνωρίστηκε επίσημα ως πρόβλημα ψυχικής υγείας.Το 2008, μια μεγάλη έρευνα σε 1,64 εκατομμύρια Αμερικανούς στρατιωτικούς που διεξήχθη στο Αφγανιστάν και το Ιράκ από τον Οκτώβριο του 2001 έως τον Οκτώβριο του 2007 εκτιμά, ότι περίπου 300.000 άτομα υποφέρουν από PTSD ή μείζονα κατάθλιψη και ότι 320.000 άτομα παρουσίασαν πιθανό εγκεφαλικό πρόβλημα. Φυσικά, καθώς οι πόλεμοι συνεχίζονται, οι σχετικοί αριθμοί αυξάνονται. Οι κοινωνικές επιπτώσεις αυτής της τραγικής κατάστασης, επίσης δεν απαριθμούνται στατιστικά.Μη καταγεγραμμένη πλευρά «παράπλευρης» βίας που προκαλεί ο πόλεμος είναι ο κοινωνικός φόβος εξαιτίας της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας στο όνομα της ασφάλειας. Αυτό ισχύει παντού, αλλά ήταν ιδιαίτερα εμφανές στις Ηνωμένες Πολιτείες από τότε που η Ουάσιγκτον ξεκίνησε τον «παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» σε απάντηση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001.Από το 2000 έως το 2014, σύμφωνα με τον ευρέως αναφερόμενο Δείκτη Παγκόσμιας Τρομοκρατίας, έχουν καταγραφεί πάνω από 61.000 περιστατικά τρομοκρατίας που κόστισαν πάνω από 140.000 ζωές. Συμπεριλαμβανομένης της 11ης Σεπτεμβρίου, οι χώρες στη Δύση κατέχουν λιγότερο από το 5% αυτών των περιστατικών και το 3% των θανάτων.Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη έρευνα – αρκεί η προσωπική εμπειρία κάθε πολίτη στην Δύση – για να διαπιστωθεί η δυσανάλογη προβολή αυτών των περιστατικών τρομοκρατίας στις δυτικές χώρες, από τα δυτικά ΜΜΕ, σε αντίθεση με την απλή και υποβαθμισμένη καταγραφή των «συμβάντων» με υπερπολλαπλάσιες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές στην Αφρική, την Ασία ή την Μέση Ανατολή.Μια ακόμη λεπτομερώς τεκμηριωμένη καταγραφή από «Το σχέδιο του Σικάγου για την ασφάλεια και την τρομοκρατία», η οποία βασίζεται σε αναφορές των ηλεκτρονικών ΜΜΕ διεθνώς και σε πολλές γλώσσες, δείχνει, ότι από το 2000 έως το 2015 έγιναν 4.787 βομβιστικές επιθέσεις, σε περισσότερες από 40 χώρες, με 47.274 θανάτους.Αυτές οι φρικαλεότητες είναι αναμφισβήτητα τρομακτικές και ανησυχητικές. Παρόλα αυτά, οι αριθμοί είναι συγκριτικά χαμηλοί στο «φόντο» των παλαιότερων συγκρούσεων. Είναι επίσης χαμηλοί σε σύγκριση με τους θανάτους από άλλες αιτίες. Παγκοσμίως, για παράδειγμα, περισσότεροι από 400.000 άνθρωποι δολοφονούνται κάθε χρόνο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο κίνδυνος να σκοτωθείς από πτώση αντικειμένων ή κεραυνών είναι τουλάχιστον τόσο μεγάλος όσο η απειλή ισλαμιστών μαχητών.Αυτό όμως περιπλέκει τα πράγματα: Εάν η συνολική επίπτωση της βίας, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας του εικοστού πρώτου αιώνα, είναι σχετικά χαμηλή σε σύγκριση με προηγούμενες παγκόσμιες απειλές και συγκρούσεις, γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες απαντούν με το να στρατιωτικοποιούνται συνεχώς;Ο Dower αναφέρει μερικές πιθανές εξηγήσεις, όπως, για παράδειγμα, η «παράνοια» η οποία «μπορεί να είναι μέρος του αμερικανικού DNA». Ή, ίσως, η αντικομουνιστική υστερία του Ψυχρού Πολέμου έχει μετατραπεί σε έναν παθολογικό φόβο για την τρομοκρατία μετά την 9/11.Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί το ιδιόμορφο ψυχολογικό βάρος της ύπαρξης μιας «υπερδύναμης» και, από τη δεκαετία του ’90, της «μοναδικής υπερδύναμης» του πλανήτη, μια κατάσταση στην οποία η «αξιοπιστία» μετριέται κυρίως με τη μορφή μαζικής στρατιωτικής δύναμης. Ωστόσο, με ελάχιστες εξαιρέσεις (Γρενάδα, Παναμάς, ο σύντομος πόλεμος του Κόλπου το 1991 και τα Βαλκάνια), ο αμερικανικός στρατός δεν έχει δοκιμάσει νίκη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, από την Κορέα και το Βιετνάμ, μέχρι και τις πρόσφατες και τρέχουσες συγκρούσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Αυτό, ωστόσο, δεν είχε κανένα αντίκτυπο στην επικρατούσα θέση της υπερδύναμης. Η βίαιη δύναμη παραμένει το απόλυτο μέτρο της αξιοπιστίας.Από το 1996, η διακηρυγμένη αποστολή του Πενταγώνου είναι να διατηρήσει την «κυριαρχία πλήρους φάσματος» σε κάθε τομέα (γη, θάλασσα, αέρας, διάστημα και πληροφορία) και, στην πράξη, σε κάθε προσιτό μέρος του κόσμου. Ένα ειδικό επιτελείο της πολεμικής αεροπορία των ΗΠΑ που ενεργοποιήθηκε το 2009 και διαχειρίζεται τα 2/3 του αμερικανικού πυρηνικού οπλοστασίου δημοσιοποίησε και τυπικά την ετοιμότητά του για ένα «παγκόσμιο χτύπημα, σε οποιονδήποτε στόχο, ανά πάσα στιγμή».Το 2015, το αμερικανικό υπουργείο ‘Αμυνας αναγνώρισε πως διατηρεί 4.855 «περιοχές» – όρος που παραπέμπει σε στρατιωτικές βάσεις κάθε μεγέθους και τύπου, εκ των οποίων, οι 587 βρίσκονται σε 42 χώρες. Μια ανεπίσημη έρευνα που περιλαμβάνει και πολύ μικρές ή προσωρινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ανεβάζει τον σχετικό αριθμό σε περίπου 800, σε 80 χώρες. Μόνο κατά την διάρκεια του 2015, οι ένοπλες δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ αναπτύχθηκαν σε περίπου 150 χώρες και η Ουάσιγκτον απέστειλε βοήθεια για τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση των δυνάμεων ασφαλείας σε έναν ακόμη μεγαλύτερο αριθμό κρατών.Οι υπερπόντιες βάσεις της Αμερικής αντικατοπτρίζουν, εν μέρει, μια «κληρονομιά» από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και τον πόλεμο της Κορέας. Η πλειοψηφία αυτών των τοποθεσιών βρίσκεται στη Γερμανία (181), στην Ιαπωνία (122) και στην Νότια Κορέα (83). Η διασπορά των δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων είναι επίσης μια κληρονομιά του Ψυχρού Πολέμου που επεκτάθηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, η αποστολή συγκεκαλυμμένων αποστολών στα τρία τέταρτα των χωρών του πλανήτη είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν του πολέμου κατά της τρομοκρατίας.Πολλές από αυτές τις σημερινές επιχειρήσεις απαιτούν τη διατήρηση μικρών, προσωρινών και μη δημοσιευμένων υπερπόντιων εγκαταστάσεων. Πολλές, εξάλλου, είναι ενσωματωμένες σε μυστικές επιχειρήσεις της CIA.Η «λεπτή ισορροπία του τρόμου» που χαρακτήρισε την πυρηνική στρατηγική κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου δεν εξαφανίστηκε. Αντίθετα, έχει αναμορφωθεί. Τα αμερικανικά και σοβιετικά οπλοστάσια που έφτασαν στην αιχμή της παραφροσύνης τη δεκαετία του 1980 έχουν μειωθεί κατά περίπου τα δύο τρίτα, ένα αξιέπαινο επίτευγμα, αλλά που αφήνει στον κόσμο γύρω στα 15.400 πυρηνικά όπλα, με το 93% από αυτά να βρίσκονται σε αμερικανικά και ρωσικά χέρια.Αυτός ο περιορισμός, με άλλα λόγια, δεν έχει αφαιρέσει τα μέσα για να καταστραφεί τη Γη πολλές φορές. Μια τέτοια καταστροφή θα μπορούσε να προέλθει έμμεσα και άμεσα, ακόμη και με μια σχετικά «μέτρια» πυρηνική σύγκρουση μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν, για παράδειγμα, η οποία θα προκαλούσε μια κατακλυσμιαία μεταβολή του κλίματος, έναν «πυρηνικό χειμώνα» που θα μπορούσε να οδηγήσει σε τεράστια παγκόσμια πείνα και θάνατο. Ούτε το γεγονός ότι επτά επιπλέον κράτη διαθέτουν πλέον πυρηνικά όπλα (και περισσότερα από 40 άλλα θεωρούνται «πυρηνικά ικανά») σημαίνει ότι έχει ενισχυθεί η «αποτροπή».Αυτό που είναι εντυπωσιακό αυτή τη στιγμή στην υπόθεση είναι πως η παράνοια που διατυπώνεται ως «στρατηγικός ρεαλισμός» εξακολουθεί να καθοδηγεί την πυρηνική πολιτική των ΗΠΑ. Όπως ανακοινώθηκε από τη διοίκηση του Ομπάμα το 2014, το πυρηνικό δυναμικό πρέπει να «εκσυγχρονιστεί». Συγκεκριμένα, αυτό μεταφράζεται σε ένα 30ετές σχέδιο το οποίο θα κοστίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες περίπου 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.Ο πυρηνικός εκσυγχρονισμός είναι βέβαια ένα μικρό μέρος του πλήρους φάσματος της αμερικανικής δύναμης, μια τόσο μαζική στρατιωτική μηχανή που ενέπνευσε τον πρόεδρο Ομπάμα να μιλήσει με ασυνήθιστη έμφαση το 2016 ως εξής: «Η Αμερική είναι το πιο ισχυρό έθνος στη Γη. Ξοδεύουμε περισσότερα στον στρατό μας από ό, τι τα επόμενα οκτώ κράτη μαζί».Ο «βασικός προϋπολογισμός» για την άμυνα που ανακοινώθηκε στις αρχές του 2016 για το οικονομικό έτος 2017 ανέρχεται σε περίπου 600 δισεκατομμύρια δολάρια. Όταν ληφθούν υπόψη όλα τα υπόλοιπα έξοδα που σχετίζονται με στρατιωτικές και αμυντικές δαπάνες, η πραγματική συνολική ετήσια δαπάνη είναι κοντά στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.Ο προβλεπόμενος λογαριασμός για το 30ετές πρόγραμμα πυρηνικού εκσυγχρονισμού ανέρχεται σε πάνω από 90 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα, ή σχεδόν 4 εκατομμύρια δολάρια την ώρα. Το κόστος του 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων για τη διατήρηση της κατάστασης του έθνους ως «του πιο ισχυρούς στην Γη», για ένα μόνο έτος, ανέρχεται σε περίπου 2,74 δισεκατομμύρια δολάρια την ημέρα ή πάνω από 114 εκατομμύρια δολάρια την ώρα. Και ο «αμερικανικός αιώνας» βρίσκεται σε εξέλιξη… *«Πορτοκαλί παράγοντας»: Η κωδική ονομασία για ένα από τα φυτοκτόνα και αποφυλλωτικά που χρησιμοποιήθηκαν απο τον στρατό των ΗΠΑ, για την απογύμνωση των δασών του Βιετνάμ. Το πρόγραμμα είχε το όνομα Επιχείρηση Ranch Hand και διήρκεσε από το 1961 μέχρι το 1971. Εκτιμάται από το Βιετνάμ πως η χημική αυτή ουσία σκότωσε ή ακρωτηρίασε 400.000 ανθρώπους και είναι υπεύθυνη για 500.000 παιδιά γεννημένα με δυσμορφίες. tvxs.grΠΡΕΖΑ TV στις 9:14 π.μ.Κοινή χρήση 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΟ ΠΡΕΖΑ TV ΔΕΝ ΦΕΡΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥΣ,ΚΑΘΩΣ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΦΙΛΤΡΑΡΙΣΜΑ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017
Με άλλοθι την «ακροδεξιά» στηρίζεται η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ του 4ου Ράιχ
«Οι όροι-έννοιες, που δημιουργούνται από τη σκέψη που γνωρίζει, μετατρέπονται έπειτα σε δεσμά της. Η διαλεκτική εξαλείφει αυτά τα δεσμά, αποκαλύπτοντας τη σχετικότητα των ακίνητων εννοιών, τη μετάβαση της μιας στην άλλη» (Τρότσκι: «φιλοσοφικά τετράδια). Όταν δεν τοποθετούμε τις έννοιες μέσα στη «διαλεκτική της κίνησης» τότε αυτές μετατρέπονται σε συντηρητικά στερεότυπα… Κατά κανόναμιλάμε πάντα με λεκτικά στερεότυπα, δηλαδή με έννοιες«συντηρητικού χαρακτήρα», με έννοιες «ακίνητες» που έχουν μετατραπεί σε «δεσμά της σκέψης»… Σήμερα, με τον ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ της τυπικής λογικής, οι κυρίαρχοι του κόσμου μας έχουν εθίσει και επιβάλει να σκεφτόμαστε με λεκτικά στερεότυπα: «Δεξιά», «αριστερά», «δημοκρατία», «ακροδεξιά», «ρατσισμό», «εθνικισμό», «φασισμό» και CIA… ‘Ετσι με αυτά τα στερεότυπα, των«εννοιών- δεσμών» της σκέψης, αναποδογυρίζουμε, κυριολεκτικά, την πραγματικότητα και δολοφονούμε το Περιεχόμενο των πραγμάτων. Η πραγματική Ακροδεξιά, το πολιτικό περιεχόμενο του 4ου Ράιχ, η δικτατορία των μαφιόζων του χρήματος, όλα αυτά κατατάσσονται στη «Δημοκρατία» και στην «Πρόοδο» και ό,τι αντιστρατεύεται αυτήν την πραγματική ακροδεξιά πολιτική, αφορίζεται σαν «ακροδεξιά», «εθνικισμό», «ρατσισμό» κ.λπ… Ο Μακρόν, αυτός ο «εκτελεστής» της δικτατορίας του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, ο μακάβριος εκφραστής της πιο ακροδεξιάς πολιτικής του 4ου Ράιχ (το γνήσιο δικτατορικό προϊόν της Νέας Τάξης) χαρακτηρίζεται«κεντρώος δημοκράτης»!!! Τέτοιο αναποδογύρισμα της πραγματικότητας, τέτοια καρατόμηση και δολοφονία των κοινωνικών και πολικών Περιεχομένων, τέτοια αιχμαλωσία της Σκέψης στα δεσμά των συντηρητικών «Όρων και Εννοιών», των λεκτικών στερεοτύπων… Έτσι και η Λεπέν αφορίζεται με το λεκτικό στερεότυπο της «ακροδεξιάς», και μαζί με αυτόν τον αφορισμό επικαλύπτεται και αφανίζεται το πολιτικό περιεχόμενο των Λόγων και της Πράξης της Λεπέν: Λόγος και Πράξη εναντίον της πραγματικής, σήμερα, ακροδεξιάς, αυτής που είναι το Περιεχόμενο της ΕΕ και του ευρώ, που είναι η δικτατορία των μαφιόζων του χρήματος, που είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ του 4ου Ράιχ και της Νέας Τάξης. Εδώ, βεβαίως, υπάρχει πολλαπλός αφορισμός, πολλές δολοφονίες:Μαζί με τον αφορισμό της «ακροδεξιάς» Λεπέν, αφορίζονται και οι κοινωνικές διεργασίες και τα κοινωνικά στρώματα που ακολουθούν τη Λεπέν, σαν μια «σανίδα σωτηρίας» εναντίον της καταστροφής και του ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ του 4ου Ράιχ και των νέων αποικιοκρατών… Αφορίζονται και οι ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ των λαών, δολοφονούνται οι Ιδέες, τα κοινωνικά και πολιτικά Περιεχόμενα των επαναστατικών Αγώνων, διότι αυτά που προωθεί, έστω δημαγωγικά, η «ακροδεξιά» Λεπέν, βρίσκονται στο ιδεολογικό και πολιτικό οπλοστάσιο της πραγματικής Αριστεράς… Η σημερινή «αριστερά», όμως, αφορίζει το ίδιο το οπλοστάσιο της επαναστατικής κληρονομιάς της, δεμένη στο άρμα του 4ου Ράιχ, στηρίζοντας υστερικά, στις γαλλικές εκλογές, τη μαριονέτα της Μέρκελ, στο όνομα της «υπεράσπισης» της «δημοκρατίας» από την «ακροδεξιά» Λεπέν… Τέτοια Απάτη και τέτοιος μακάβριος ιστορικός μορφασμός: Η πραγματική ακροδεξιά που ζούμε και ο σύγχρονος ΦΑΣΙΣΜΟΣ που επελαύνει (4ο Ράιχ) να αθωώνονται και να ξεπλένονται με άλλοθι την ΑΠΑΤΗ των λεκτικών στερεοτύπων περί «ακροδεξιάς» κ.λπ… Διαβάστε το παρακάτω εξαίρετο κείμενο: Γαλλικές προεδρικές εκλογές… η υπεράσπιση του «συστήματος»! ΕΔΩ: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2017/05/blog-post_27.html Διαβάστε και εδώ: http://resaltomag.blogspot.gr/2017/04/4_26.htmlώρα ανάρτησης: 10:22 μ.μ.›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017
…Κινητοποιήθηκε και ο Ζιντάν υπέρ του Μακρόν!!!
Έχουμε δείξει πολλές φορές τον ιδεολογικό ρόλο του αθλητισμού και του συνακόλουθου θεάματος. Έχουμε δείξει ότι οι θεοί των γηπέδων αποτελούν, σήμερα, το τέλειο μοντέλο της Παγκοσμιοποίησης και λειτουργούν ως παράγοντας σταθεροποίησης της υπάρχουσας κατάστασης, ως παράγοντας χειραγώγησης των πολιτών… Ένας τέτοιος Θεός των γηπέδων, ο Ζιντάν, ανοικτά στηρίζει τον Εμανουέλ Μακρόν:Αυτό αποτελεί αλάθευτο κριτήριο για το ποιος είναι ο Μακρόν… Η Λεπέν δεν το άφησε αναξιοποίητο: «Είναι η άποψή του. Τι να σας πω, μπορεί να δίνει συμβουλές στο ποδόσφαιρο, είναι αρκετά καλός και πρέπει να το παραδεχόμαστε, αλλά στην πολιτική, δεν είναι βέβαιο. Μ’ αυτά που κερδίζει, καταλαβαίνω ότι ψηφίζει τον Μακρόν. Υποθέτω ότι ο κ. Ζινεντίν Ζιντάν δεν έχει λίγα κεφάλαια και επομένως έχει κάθε συμφέρον πιθανότατα να εκλεγεί ο Μακρόν για να διατηρήσει τα πλούτη που συγκέντρωσε, χάρη στο ταλέντο του». Από σχόλιο «αναγνώστη», εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10548ώρα ανάρτησης: 9:52 π.μ.‹›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Μακρόν: Η μαριονέτα του 4ου Ράιχ

 Ένα νέο είδος «πολιτικού» …ξεπετιέται από τη χρεοκοπία των παραδοσιακών κομμάτων και την κατάρρευση του κλασσικού κοινοβουλευτικού σκηνικού: Οι πολιτικοί από το ΠΟΥΘΕΝΑ, οι «σιδερωμένοι», άψυχοι και αφυδατωμένοι πολιτικοί του ΤΙΠΟΤΑ, οι πολιτικοί που κατασκευάζονται απευθείας μέσα στις χοάνες των μαφιόζων του χρήματος και από τα προπαγανδιστικά τους όργανα (ΜΜΕ).Ο Μακρόν είναι ένας τέτοιος πολιτικός. Ένα τραπεζικός υπάλληλος, ο οποίος ήρθε από το ΠΟΥΘΕΝΑ, χωρίς ΙΣΤΟΡΙΑ (η ιστορία είναι εχθρός για τη Νέα Τάξη) και επιβλήθηκε από την αφηνιασμένη προπαγάνδα της διεθνούς μαφίας του χρήματος και της διεθνούς μαφίας των ΜΜΕ… ΟΙ πάντες ουρλιάζουν υστερικά ΥΠΕΡ του Μακρόν και με ιδιαίτερο ζήλο τα εγχώρια, πολύχρωμα, ανδρείκελα: Πολιτικά και δημοσιογραφικά… Ο Μακρόν είναι η βαρβαρότητα και η φρενοβλάβεια της Παγκοσμιοποίησης που δεν έχει χωνευτεί από αυτό το ίδιο το σύστημα: Δηλαδή είναι το πιο μακάβριο σύμπτωμα του σύγχρονου ΦΑΣΙΣΜΟΥ: του ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟΥ κεφαλαίου, της Νέας Τάξης… Ο Μακρόν έρχεται να μαζέψει τα απόνερα της ολοκληρωτικής χρεοκοπίας των παραδοσιακών κομμάτων, ιδιαίτερα της χρεοκοπίας των κυβερνητικών κομμάτων του κλασσικού κοινοβουλευτισμού. Είναι ο μακάβριος φασιστικός μορφασμός, ο οποίος ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ έρχεται να επιβληθεί από τους μαφιόζους του χρήματος, ΕΞΩ και ΠΑΝΩ από τις κλασσικές δημοκρατικές διαδικασίες, ΕΞΩ και ΠΑΝΩ από τον αστικό κοινοβουλευτισμό και τα κόμματα… Ο Μακρόν είναι το καθαρόαιμο τέκνο του 4ου Ράιχ, δηλαδή του σύγχρονου ΦΑΣΙΣΜΟΥ… Ο παλιός φασισμός γεννήθηκε και ανδρώθηκε και αυτός από τη χρεοκοπία των «δημοκρατικών» κομμάτων και ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατίας. Επιβλήθηκε, ωστόσο, μέσα από μαζικές κοινωνικές και πολιτικές διαδικασίες ψυχωτικού χαρακτήρα.Ο σύγχρονος φασισμός γεννιέται και αυτός από τη χρεοκοπία του κοινοβουλευτισμού και των παραδοσιακών κομμάτων, αλλά δεν ΑΝΕΧΕΤΑΙ καμία διαδικασία μαζικής λαϊκής απόρριψης του παλιού- σάπιου. Σήμερα κάθε τέτοια διαδικασία λαϊκών ζυμώσεων και κινήσεων στρέφεται εναντίον της Παγκοσμιοποίησης και προκαλεί τον τρόμο των νέων αποικιοκρατών… Γι αυτό ο σύγχρονος ΦΑΣΙΣΜΟΣεπιβάλλεται από τα ΠΑΝΩ, ανακτορικά, πονηρά και δόλια, κατασκευάζοντας μαριονέτες, και ουρλιάζοντας «αντιφασιστικά», μέσω του δικτατορικού ελέγχου ΟΛΩΝ των κομμάτων και όλων των μηχανισμών προπαγάνδας (ΜΜΕ). Τα κυρίαρχα ιδεολογικά όπλα του νεοταξικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ (4ο Ράιχ) είναι ο ΑΝΤΙΦΑΣΙΜΟΣ και τα συνακόλουθα ιδεολογήματα του «αντιεθνικισμού», «αντιρατσισμού» και CIA… Και κυρίαρχα δεκανίκια: Τα μεταλλαγμένα και ενσωματωμένα «αριστερά» κόμματα… Έτσι ο σύγχρονος φασισμόςαλλοιώνει και αντιστρέφει την πραγματικότητα, τρομοκρατεί και συκοφαντεί κάθε κίνηση και εκδήλωση, κάθε πολιτική δραστηριότητα που στρέφεται εναντίον της Παγκοσμιοποίησης, εναντίον των ληστών και δημίων του ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟΥ ιμπεριαλισμού…Ο Μακρόν αποτελεί το ολοκληρωμένο και τελειοποιημένο κατασκεύασμα του 4ου Ράιχ. Το τελευταίο οχυρό άμυνας της Παγκοσμιοποίησης και των νέων αποικιοκρατών της χρηματιστηριακής μαφίας… Στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό εκφράστηκε μπασταρδεμένα, ραχιτικά και σε γελοία εμβρυακή μορφή με τον Σταύρο Θεοδωράκη. Ο Μακρόν είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης σε ανεπτυγμένη και τελειοποιημένη κατασκευή, σε μορφή προεδρική και σε διάσταση πλανητική… Γι αυτό ακριβώς, ο Μακρόν θα …αποξηρανθεί πιο γρήγορα από το «ποτάμι», ακριβώς διότι ο Μακρόν δεν έχει το πλεονέκτημα της ανέξοδης αντιπολίτευσης, αλλά τη δοκιμασία της κυβερνητικής πράξης: Την άμεση εκτέλεση των εντολών του 4ου Ράιχ… Μη θριαμβολογείτε, λοιπόν, δήμιοι για την κατασκευή σας… Η κατασκευή Μακρόν είναι κτισμένη στην άμμο και πολύ γρήγορα θα καταρρεύσει… 

Η Χούντα του 1967 και ο σύγχρονος φασισμός. Τότε φυλάκιζαν τους αγωνιστές! Σήμερα φυλακίζουν και δολοφονούν τη σκέψη. Η δικτατορία είναι μια συνήθεια του αίσχους: Μια μηχανή που σε καθιστά κωφάλαλο, Ανίκανο να ακούσεις, ανήμπορο να μιλήσεις Και τυφλό σε ό,τι είναι απαγορευμένο να κοιτάξεις. Εντουάρντο Γκαλεάνο Κάθε δικτατορία είναι μια «μηχανή», που πρώτα απ΄ όλα καταδιώκει και βασανίζει τους νέους. Καθεστώς στείρο, όπως είναι, μισεί θανάσιμα καθετί που μεγαλώνει και κινείται. Πολλαπλασιάζει μόνο τις φυλακές και τα νεκροταφεία. Δεν μπορεί να παράγει τίποτε άλλο από κρατούμενους, πτώματα, ρουφιάνους και εξόριστους. Το να είσαι νέος και μάλιστα πολιτικοποιημένος νέος, για τη δικτατορία είναι έγκλημα. Οι αφηγήσεις για τη δικτατορία της 21ης Απριλίου είναι «αφηγήσεις» καπηλείας, ηρωποίησης, πολιτικής εξαργύρωσης, «αφηγήσεις» νάρκωσης και λήθης. Και αυτή η πρόσφατη ιστορία μας έχει δοθεί μασκαρεμένη και αφυδατωμένη από τα πολιτικά της μηνύματα. Αυτή η «ιστορία» σε σχέση με την αληθινή ιστορία, είναι όπως ο εφιάλτης σε σχέση με τα βιώματα της πραγματικής ζωής. Η αλήθεια και η μυθολογία διαπλέκονται και τη θέση των πολιτικών αιτημάτων και μηνυμάτων έχει πάρει το ωχρό πρόσωπο εκείνων που επιδιώκουν όχι μόνο να σβήσουν τις αγωνιστικές μνήμες, αλλά και να επιβάλουν τον ολοκληρωτισμό του αυτοκρατορικού λόγου. Εξατμίζουν την ιστορική ουσία, δαιμονοποιούν κάποιες εξωτερικές όψεις της δικτατορίας και τις έννοιες με αρνητική συναισθηματική φόρτιση για να επικαλύψουν και να εξωραΐσουν το ιστορικό παρόν. Αυτό το μικρό κείμενο δεν αποπειράται την αποκατάσταση της ιστορίας. Δεν είναι ιστορικό κείμενο. Απλώς θέλει να επισημάνει ότι ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος είναι ένας ταριχευμένος πολιτικός λόγος που αφού έχει μετατρέψει την ιστορία της χούντας σε μούμια Αιγυπτιακή, τη χρησιμοποιεί για να επικαλύψει το σύγχρονο εφιάλτη: Το μακάβριο ολοκληρωτισμό της πλανητικής αυτοκρατορίας. Ο σύγχρονος σκοταδισμός Η χούντα της 21ης Απριλίου μπροστά στην πλανητική χούντα που ζούμε σήμερα φαντάζει σαν αποκριάτικος καίσαρας. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου φυλάκιζε τους αγωνιστές και τους αντιπάλους της. Η σημερινή δικτατορία του πλανητικού κράτους υπερβαίνει αυτά τα όρια, είναι χωρίς όρια. Φυλακίζει και δολοφονεί ανθρώπους και ιδέες, αποδομεί την Ιστορία, ακρωτηριάζει συνειδήσεις, ανατρέπει τους μηχανισμούς της σκέψης: Επιβάλλει την ενιαία σκέψη και την ενιαία ταυτότητα. Οι συνταγματάρχες δεν μπορούσαν να εξοντώσουν τις ιδέες και την ελπίδα. Σήμερα έχουν τελειοποιηθεί τα βασανιστήρια της επιβολής της σιωπής και της καλλιέργειας του τρόμου, έχει αναχθεί σε επιστήμη η τεχνική εξόντωσης των ανθρώπων, των ιδεών και της ελπίδας. Η Νέα Tάξη χρειάζεται ανθρώπους που να αισθάνονται ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, μη υποκείμενοι σε καμιά εξουσία ή αρχή ή συνείδηση, ωστόσο πρόθυμους να δέχονται διαταγές, να κάνουν ό,τι απαιτούν από αυτούς, να εφαρμόζουν καλά στην κοινωνική μηχανή, χωρίς τριβή, ανθρώπους που να μπορούν να καθοδηγούνται χωρίς εξωτερική βία, να ποδηγετούνται χωρίς ηγέτες, να παρακινούνται χωρίς σκοπό. Σήμερα θέλουν πλάσματα με στενό, μίζερο μυαλό, ταπεινά περιχαρακωμένο στην απληστία και στην ατομική αναρρίχηση. Θέλουν πλάσματα άβουλα, χειραγωγήσιμα, πειθαρχημένα, γρανάζια της κοινωνικής μηχανής: Ο σκοταδισμός στην πιο ακραία, μοχθηρή και εφιαλτική του μορφή. Τα ιδεώδη της Νέας Εποχής Το ιδεώδες της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας μας είναι η υπνωτική αρμονία, η μηχανοποίηση της σκέψης, ο λήθαργος του υποκειμένου. Γι αυτό οι μηχανισμοί της πλανητικής Χούντας στοχεύουν: * Στην αποδόμηση της ιστορίας, της συλλογικής συνείδησης και των αγωνιστικών παραδόσεων.Κατακερματίζουν τον «παλαιό» κοινωνικό ιστό, με πρόσχημα την ενημέρωση και τον προβληματισμό. Κατακερματίζουν τον «ιστό» της σκέψης και της Έκφρασης με πρόσχημα την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. *Στην παράλυση της σκέψης και της βούλησης. Υποσκάπτουν τη λογική αποδομώντας κάθε αυτονόητο και κάθε κοινωνικό κριτήριο. Η «νέα λογική» θεωρεί κάθε άποψη εξ ίσου έγκυρη, γιατί ο καθένας είναι φορέας της δικής του αλήθειας. Καταργούν στην πράξη τη λογική, όταν υποβιβάζουν σύνθετες έννοιες στο επίπεδο των αγοραίων απλουστευτικών εξισώσεων. Καταστρέφουν τη σκέψη με τις σούπες των κοινοτοπιών και την ασυδοσία της «ατομικής άποψης». Παραλύουν τη λογική διαμέσου της τυπικής και της «δημοκρατικής» τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ δικαίου και αδίκου, θύματος και θύτη, καταπιεσμένων και καταπιεστών, βίας και αντι-βίας, καλού και κακού κλπ. Καταστρέφουν, τέλος, κάθε κοινωνικό, ταξικό, πνευματικό, ηθικό, εθνικό, θρησκευτικό έρεισμα του ανθρώπου με το δογματικό πλουραλισμό. * Στην κατασκευή πραγμάτων και ανθρώπων χωρίς σύνορα, χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς:«Ανοικτά σύνορα», πολύ-πολιτισμικός πολτός, ανοχή χωρίς όρια, πάθη και ένστικτα χωρίς όρια, δηλαδή άνθρωποι χωρίς αναστολές, χωρίς δισταγμούς, χωρίς ενοχές, νοσηρά ατομικιστές, εν δυνάμει απατεώνες και που θα είναι περήφανοι για το ρεαλισμό τους και τον κυνισμό τους… Με δύο λόγια η σύγχρονη δικτατορία της Νέας Τάξεις έχει ως έμβλημά της το μίσος για τη σκέψη και τη βούληση και στοχεύει στην κατασκευή ανθρώπων δειλών, μοιραίων και άβουλων οι οποίοι θα ανέχονται τα πάντα και θα παρακολουθούν, δίχως να το αντιλαμβάνονται, την αποσάθρωση και αποτέφρωση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Ο αόρατος πόλεμος Με τη Χούντα των συνταγματαρχών είχαμε να κάνουμε με συμβατικό πόλεμο.Αυτή μας δίωκε, μας φυλάκιζε, μας βασάνιζε, αλλά διατηρούσαμε πλήρη διαύγεια του πνεύματός μας, είχαμε επίγνωση της ήττας μας. Γνωρίζαμε δηλαδή ότι η εξωτερική ελευθερία μας είχε αλωθεί, αλλά η ελευθερία της σκέψης και της βούλησής μας, συνακόλουθα και της δράσης μας παρέμενε αλώβητη. Συνεπώς η υποδούλωσή μας ήταν προσωρινή. Με τη σημερινή Χούντα της Νέας Τάξης ο πόλεμος είναι αόρατος, δραματικά πιο επικίνδυνος και καταστροφικός από ένα συμβατικό πόλεμο. Σήμερα ο εχθρός ( η πλανητική Χούντα) στρέφεται επιπλέον και κατά της λογικής, για να την απορρυθμίσει, στρέφεται και κατά της βούλησης, για να την αλώσει. Η Νέα Χούντα εξοντώνει δηλαδή και τη σκέψη και τη βούληση, με τα παραπλανητικά δολώματα της «ελευθερίας χωρίς όρια, χωρίς σύνορα, χωρίς περιορισμούς». Γεννά ηττημένους χωρίς διαύγεια πνεύματος, ώστε να έχουν επίγνωση της ήττας τους, ηττημένους υπερήφανους για την ήττα τους… Ας μην υπερτιμούμε και δαιμονοποιούμε, συνεπώς, τη βαρβαρότητα των «συμβατικών» δικτατορικών καθεστώτων, επικαλύπτοντας και αποκρύπτοντας ή εξωραΐζοντας τον εφιάλτη του σύγχρονου φασισμού της Νέας Τάξης: Αυτό που κάνει η ηττημένη και καλοαναθρεμμένη «αριστερά»…ώρα ανάρτησης: 10:42 π.μ.

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017
Εθνικές επέτειοι: Οι μαθητές στο «εδώλιο»…
 ΟΛΟΙ οι μηχανισμοί της εξουσίας και τα ιδεολογικά τους φερέφωνα, ιδιαίτερα τα φερέφωνα της δημοσιογραφικής πορνείας, εναγωνίως επιχειρούν να αθωώνουν, σε όλα τα ζητήματα, τις ποικίλες εξουσίες του καθεστώτος και να ενοχοποιούν τους λαούς… Το πλέον προσφιλές προπαγανδιστικό κλισέ είναι ότι ο «λαός φταίει». Γύρω από αυτό αναπαράγονται ποικίλα σχήματα ενοχοποίησης και στιγματισμού των λαών…Σημαιοφόροι σ’ αυτά τα «κατηγορητήρια» ήταν πάντα οι πλέον μοχθηρές εξουσίες του καθεστώτος, αυτές με τις ακροδεξιές ρυτιδώσεις που προωθούν πάντα τη λογική του εθνοσωτήρα και του Μεσσία… Σήμερα τους ανταγωνίζονται και είναι πιο αποτελεσματικοί οι «προοδευτικοί» και οι «αριστεροί» καθεστωτικοί υπάλληλοι… Αυτά τα νέα μαντρόσκυλα του καθεστώτος δεν χάνουν ευκαιρία να στιγματίζουν τους λαούς και να τους συκοφαντούν για «αδράνεια», «ύπνωση» και τα παρόμοια,μεταθέτοντας στους λαούς τις δικές τους ευθύνες και τα δικά τους ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ… Η νεολαία αποτελούσε ΠΑΝΤΑ το στόχο όλων αυτών των πολύχρωμων μαντρόσκυλων… Από τη μια μεριά θέλανε και κατασκεύαζαν, μέσω της νεοταξικής Εκπαίδευσης, μια νεολαία κατ’ εικόνα και ομοίωση των διεστραμμένων «αρχών» και «αξιών» της «αγοράς», και από την άλλη κατηγορούσαν τη νεολαία για αδιαφορία, αμάθεια, οκνηρία κ.λπ… Κατηγορούν τη νεολαία, όλοι οι παπαγάλοι του συστήματος, την ίδια ώρα που είναι αυτοί οι ίδιοι που κατασκευάζουν μια νεολαία της «Νέας Εποχής: Με εσωτερική ξηρασία, με ένα τερατώδες μίγμα οξύνοιας στα μεμονωμένα ζητήματα και αδιαφορίας για το σύνολο. Μια νεολαία πνιγμένη μέσα σε μια θάλασσα λεπτομερειών, ανασφαλή, μοχθηρή, ψυχρή, ανταγωνιστική, βίαιη, να λατρεύει το χρήμα και να δολοφονεί την καρδιά… Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές… Βγήκαν, λοιπόν, με τα μαρκούτσια τους, οι δημοσιογραφικές πόρνες, για να αποδείξουν ότι η σημερινή νεολαία δεν γνωρίζει τίποτε για την Επανάσταση του ’21, με άμεσο στόχο τη γελοιοποίησή της. Διαβάστε ένα τέτοιο ρεπορτάζ εδώ: http://www.press-gr.com/2017/03/25_2.html Βεβαίως, τέτοια ρεπορτάζ της σκανδαλοθηρικής δημοσιογραφίας είναι εξ ορισμού ρεπορτάζ ΑΠΑΤΗΣ με σκηνοθετημένες ιδεολογικές επιδιώξεις: Να εμφανίζουν την εικόνα για τη νεολαία που θέλει η εξουσία… Η μέθοδος είναι γνωστή: Από τις απαντήσεις της δόλιας «έρευνας» προβάλλονται τα στοιχεία που θέλουν οι χορηγοί και οι σκηνοθέτες και εξαφανίζονται τα στοιχεία που δεν «βολεύουν»… Έξω, όμως, από αυτή τη γνωστή δολιότητα και ΑΠΑΤΗ, υπάρχει και τούτο: Πάντα μένουν στο απυρόβλητο οι υπεύθυνοι και ένοχοι, αυτοί που έχουν οδηγήσει τη νεολαία σ’ αυτό το «κατάντημα» που παρουσιάζουν… Δηλαδή, ακόμα και αν παραδεχτούμε ότι η νεολαία είναι όπως την παρουσιάζουν, είναι η τελευταία που ευθύνεται γι αυτό. Αλλού βρίσκονται οι εγκληματικές ευθύνες για την «άθλια κατάσταση» των μαθητών και της νεολαίας γενικότερα. Και οι πρωταρχικές ευθύνες βρίσκονται στις δομές της εξουσίας, στις κυβερνήσεις, στα κόμματα, στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα και στα ποικίλα ιερατεία της προπαγάνδας: ΜΜΕ, εκπαιδευτικούς, ακαδημαϊκούς κ.λπ… Όλοι αυτοί οι μηχανισμοί της εξουσίας και τα ιερατεία τους ενώ έχουν ΑΠΑΞΙΩΣΕΙ, πλήρως, τα εθνικά ζητήματα και την Επανάσταση του ’21, ενώ, εκτελώντας τις προσταγές της Νέας Τάξης, επιχειρούν, συστηματικά και εδώ και πολλά χρόνια, να σβήσουν τις ιστορικές μνήμες και τα σύμβολα της εθνικής ταυτότητας, από τα μυαλά της νεολαίας, ενώ συκοφαντούν αγρίως την επαναστατική εθνική κληρονομιά, έρχονται τώρα να κατηγορήσουν του μαθητές για αυτό που οι ίδιοι, επί δεκαετίες, προωθούν λυσσωδώς… Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές… Έχουν μετατρέψει, όλοι αυτοί οι μακιγιαρισμένοι Ιάγοι, τις εθνικές παρελάσεις σε πολυπολιτισμικά σώου και σε καλλιστεία «νεανικού γυμνού» (κατ’ εικόνα και ομοίωση της καταναλωτικής εμπορίας του ερεθιστικού γυμνού που οι ίδιοι προβάλλουν) και από την άλλη έρχονται να καυτηριάσουν την ερεθιστική «γύμνια» των μαθητριών…  Αλήθεια, ποιος άνοιξε τους Ασκούς του Αιόλου για τέτοιες εμφανίσεις ή σημαιοφόρους με μαντίλες; Αλήθεια γιατί ξεχνούμε σκοπίμως και δολίως ότι δεκαετίες τώρα, είναι οι «εκσυγχρονιστές», οι «προοδευτικοί» όλων των αποχρώσεων και κυρίως οι «αριστεροί» της Νέας Εποχής, που μοχθούν να γελοιοποιήσουν και να εξευτελίσουν τις εθνικές παρελάσεις και να τις μετατρέψουν σε παρελάσεις της «ελεύθερης αγοράς»; Αφήνουμε όλα αυτά στο απυρόβλητο και «ξερνάμε» όλη την ηθική μας αγανάκτηση εναντίον των συμπτωμάτων και των θυμάτων: Τους μαθητές. Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές… Διαβάστε και εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10498ώρα ανάρτησης: 2:08 μ.μ.›Αρχική σελίδαΠροβολή έκδοσης ιστούΑπό το Blogger.